Het Keukenraam

Het Keukenraam
Het Keukenraam

donderdag 11 juli 2019

en dan komt het toch nog heel plotseling.....

Het begon allemaal heel aardig.
Ik ging een dagje kringlopen met een lieve vriendin.
Vond de leuke laarsjes en waste de dag erna een behoorlijk gestreept wasje.
Kocht oude Genoeg tijdschriften ( voor een vriendin) en mooie boeken.
Maakte een lekkere zondagse lunch , die we buiten op konden eten.
Karel doet een dutje.
De bloemen van het boeket wat ik van mijn petekind kreeg, gingen prachtig open.
 We maakte onze eerste poké bowl ( die wij erg lekker vonden,maar jongste vond het allemaal iets te groen).
De pizza's met bloemkool bodem konden wel zijn goedkeuring wegdragen.
Maar machtig dat die dingen zijn!
Een per persoon was al te veel ( en ik maakte er vier).
Dus bofte schoonzoon, hoefde hij niet te koken op vrijdag ( als mijn dochter altijd tot negen uur moet werken).
Kwam er een lege plek in huis...
Een prima werkje om je gedachten even te verzetten.
Al vind ik de uitkomst niet helemaal geslaagd.
Ik moet er nog even over nadenken of dat komt doordat ik steeds aan iets dacht terwijl ik ermee bezig was, of dat het echt niet is wat ik wil.
Ik geef het nog even de tijd.
Heeft opa ( die graag op de koffie gaat), al heel wat bosjes wilde bloemen weg kunnen geven.
Moest Karel tot de orde geroepen worden ( lees natgespoten met een tuinslang) om een jonge vogel te kunnen redden.
Natuurlijk hebben we hem daarna naar binnen gehaald en afgedroogd!
Was dit de geredde vogel.
Volgens oudste is het een jonge torenvalk.
Dat zou best kunnen, die zagen we met een nest in onze hoge boom.
Ik maakte zes toetjes.
Kleintjes, want het eten ging niet meer zo goed, niet te veel brengen zei zijn vrouw.
Ik nam er drie mee.
Klein, licht en heel erg lekker ( ik weet het zeker, die avond aten manlief, jongste en ik de andere drie).
Het waren de laatste toetjes, die ik mijn neef heb kunnen en mogen brengen.
Wat ben ik dankbaar dat ik dit hele kleine heb mogen doen.
Dat ik op die manier een heel klein beetje heb mogen bijdragen aan een piepklein stukje levensgeluk van mijn neef,
We hebben samen met zijn vrouw en dochter nog koffie gedronken, hij is nog even meegelopen naar de auto, heeft me uitgebreid uitgezwaaid...zei: "de volgende keer wat langer blijven hoor"....
Hij heeft zelfs de dag erna ( wat ik beloof doe ik), nog vier kilometer gelopen omdat er een wandeltocht georganiseerd was tegen kanker....
Maar daarna zorgde de tumor in zijn hoofd voor veel verwarring en onrust.
Mijn laatste brief aan hem ( die ik bij had bij mijn laatste bezoekje), heb ik hem niet meer durven geven, ik wilde het hem niet moeilijker maken dan nodig was( hij staat nu maar bij de foto die van ons gemaakt is op de bruiloft van docherlief en de kaart).
We konden nog medicijnen voor hem ophalen, en het scheerapparaat van ons pap brengen....en toen kwam het telefoontje dat hij overleden was....
Een hele lieve oprechte man is er niet meer...
En dan blijkt maar weer hoe fijn het is dat er lieve mensen om je heen zijn.
Manlief en de kinderen natuurlijk, maar ook lieve vriendinnen die even langs komen en naar je ( soms wat warrige en onverstaanbare) verhaal luisteren.
Een lief bosje bloemen mee brengen en een kaartje sturen.
Er was een eenvoudige uitvaart, maar een hem waardig.
Waarin de brief van zijn vrouw voorgelezen werd, zijn kinderen een lief stukje vertelde over hun jeugd en hun lieve vader, er heel veel mensen kwamen ( of we maar één bidprentje per gezin mee wilde nemen, er waren zo veel mensen), de Schuts ( waar hij 48 jaar lid van was) die hem met zacht tromgeroffel binnen brachten en met een vendelgroet afscheid van hem namen.
Natuurlijk ben ik echt heel dankbaar dat we nog tijd gehad hebben die eerst niet verwacht werd (doordat hij toch voor chemo koos, als levensverlenging), een tijd die voor zijn gezin zo belangrijk was, waarin ze samen nog mooie dingen gedaan hebben, fijne gesprekken gevoerd hebben ( en soms gewoon even flink samen hebben zitten huilen), maar wat had ik het juist hem gegund om nog heel lang samen met zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen van het leven te genieten!
Ik heb niet veel diepzinnige gesprekken met hem gevoerd, wij wisten wel dat het gewoon goed was.
Een lieve man, die mijn neef was maar als broer voelde.
Ik mis je!

lieve groetjes, Franca.





maandag 17 juni 2019

tevredenheid is een fijn medicijn

Bananen-notenbrood.
Uit: Eerlijk eten, tachtig makkelijke recepten met fairtrade ingrediënten.
Een bananenbrood met niet één of twee zielige bananen, maar liefst zes bananen gaan er in!
Het viel ook enorm in de smaak, in no time was het op!
Zoete kip uit de slowcooker.
Lekker recept, met slowcooker en al afgegeven bij neef.
Helaas inmiddels een foto uit de oude doos, nu zijn alleen nog luchtige toetjes welkom.
Maar hoeveel er ook gaande is, gelukkig zijn er de daagse dingen die je gaande houden, en daar gaan we het vandaag gewoon over hebben.
Al mocht ik ook de zoon van neef op bezoek krijgen met zijn gezinnetje en was dat een waardevol bezoekje.
Luchtige chocolademousse.

Luchtjes kunnen je herinneren aan vroeger ( zei de oude dame haha).
En als mijn moeder hiermee aan het poetsen was, ging het haar goed ( en was het dus gezellig in huis).
Gek als ik ben, bewaarde ik nog lang een oude fles met dit middeltje ( met het oude recept, wat net even anders rook).
Nu kwam ik deze sleutelhanger tegen in de kringloop.
 Knipte manlief het ringetje er voor me af...
Zodat het een plaatsje kon krijgen in het mini-muizen-poppenhuis-kastje.
Bleek het tafeltje toch iets gehavender dan gedacht...
Maar kwam dat met hulp van manlief prima voor elkaar.
Handig om bouwmateriaal bij de hand te hebben ( bokken om je verfwerkje op te zetten).
Vond ik op je jaarlijkse rommelmarkt hier in het dorp ook bokken ( en koeien en nog wat vee), voor een project in de toekomst.
Dubbeltjeswerk, dus niet piepen over vies, poetsen!
Zodat er zo een hele veestapel staat te drogen.
De bloemetjes die erin zaten toen ik het voor mijn verjaardag kreeg zijn op, maar misschien zijn de roosjes uit eigen tuin nog wel mooier...
En...het allereerste plukboeketje van dit jaar.
Dat komt natuurlijk bij Maria te staan.

Gietijzeren pan gehad voor Moederdag, even uitproberen. Tarte tartin van peren ( die toch maar oud lagen te worden op de fruitschaal). 

Aardig gelukt, maar zeker geen favoriet hier in huis.
Echte chocoladeliefhebbers hier in huis.
Dus deze ( snelle) truffeltaart, gebakken voor zoon van neef ( mijn petekind) en zijn vrouw, moest met hand en tand verdedigt worden, anders was hij op voor het bezoek er was.
Bezoek wat aangegeven had 's ochtends op de koffie te komen, maar uiteindelijk laat in de middag kwam.
En als je dan als gezin al bij elkaar zit en alvast een stukje gaat proeven...dan krijg je dat!
Het recept heb ik ooit van internet gehaald, en staat nu in mijn favorieten bak-recepten map.
Lang niet gemaakt, maar wat verdiend het een ereplaats.
Overigens maakte ik ook een overheerlijke rabarbertaart voor twee vriendinnen die op de koffie kwamen ( recept snelle rabarbertaart van Rudolf), helaas heb ik daar helemaal geen foto's van.
En we hebben die nog wel gezellig buiten op het bankje zitten verorberen.
Jammer!

Zondag, dit was de enige vrije zondag in vier weekenden!
Zaterdag bezoek van petekind, zondag Vaderdag en een uitje samen.
We gingen naar Biest-Houtakker.
Daar is regelmatig brocante in de kerk , en daar was ik nog nooit geweest.
Wat heerlijk!
Rondstruinen tussen zoveel leuke spulletjes, praten met de echt aardige standhouders.
En uiteindelijk ( maar toen was ik al thuis en had er nog eens goed over nagedacht) ook nog wat gekocht.
Via de telefoon uitgelegd wat ik graag wilde ( handig die whatsapp , zo kon de dame een foto maken), en kon het keurig bij haar thuis opgehaald worden, zodat we niet terug hoefde.
Sterker nog, ze bood zelfs aan om het thuis te brengen, maar dat vond ik te gek.
Wat ik kocht....dat is voor een volgende keer.
We wandelde ook nog door: Vielle France.
Van buiten een oude schuur, van binnen en hele leuke dorpsstraat met steeds een ander "huisje" waar je binnenloopt en je ogen uit kijkt.
Frankrijk en Franse brocante in Brabant, zeker een bezoekje waard!
En echt leuk te combineren met een bezoekje aan brocante in de kerk ( zelf even de openingsdagen opzoeken).
 De lunch?
Gewoon thuis, maar een lekker broodje met hummus, een ei voor elk half broodje, rucola,tomaat en komkommer.
Jongens wat een zaligheid!
Een leuk boek om mee in het zonnetje te gaan zitten.
Vergeten een rabarbertaart foto te maken, maar wel het rabarbertoetje op de kiek.
Even met een folie, omdat de vrouw van neef, griezelt van velletjes op de pudding.

Hele lekkere chocolade toet.
Werk kleren was buiten aan de lijn.
Karel denkt er het zijne van.

 De pluktuin.
Daar zullen de bijen blij van worden, en ik ook!
Nog net te zien, de koeien lopen ook weer buiten.
Karel op avontuur.
De bloemen op vaas.
Nieuwe bloemetjes bij Maria.
Het speelgoed wat klaargezet was voor de visite ( en veel mee gespeeld), staat er nog.
Ik weet dat veel jonge mensen van nu het speelgoed uit het zicht willen hebben, zelf vond ik het altijd juist heel gezellig staan.
Hadden ze hier een flinke hoek van de kamer als speelhoek, met een lekker kleed, maar mochten ze door het hele huis spelen.
Heerlijk om aan terug te denken.
Verwennerij voor mezelf.
Daar had ik nou echt even zin in.
Een nieuw mooi Brabants tijdschrift, met een tuin die ik vroeger graag bezocht er in, en een glaasje port ( de koekjes zijn over van ons jeugdige bezoek, maar die komen vast wel op, over jeugdsentiment gesproken....hoe lekker met geprakte banaan en sinaasappelsap).

Veel foto's, niet al te veel tekst.
Soms moet je denken aan fijne tijden, samen genieten zo lang als het kan.
Van gewone dingen, dingen waar je blij van word.
Een net gepoetst huis, waarin je zo tevreden rond kunt kijken, lieve mensen op bezoek, een taartje op het bankje buiten, een uitje met je geweldige man, koffie drinken met een of alle kinderen, bloemetjes die gezaaid zijn en nu uit komen, kleine knutselprojecten.
Geluk gaat over hoogtepunten, tevredenheid is misschien wat duurzamer...
Ik wens jullie een tevreden week!

groetjes, Franca.