Het Keukenraam

Het Keukenraam
Het Keukenraam

zaterdag 22 februari 2020

het is hem gelukt

Het mos bolletje ( met amaryllis ) uit het kerststuk, komt alsnog in bloei.
Heerlijk, weer eens een hartige taart ( en opa kreeg nog een keer de maaltijd van gisteren, die houd niet van "gekke "dingen).

 Een kastje aan het opknappen ( gewoon verven hoor).
En nu twijfelen of je die tweede ( dekkende) laag wel gaat doen of het zo laat...
Het breiwerk dat hier weer heel wat lijkt...is intussen alweer een stuk uitgehaald ( omdat er een gaatje te veel zat), inmiddels heb ik daar spijt van, omdat ik het niet meer goed lijk te krijgen.
Gewoon blijven proberen...zucht.

Blij met...dit mooie pakket!
Zeker voor deze mooie prijs (12,50).
Steeds een of twee afleveringen, kan ik nog lang genieten!

Hier ging alle energie in de laatste tijd.
Wat maakte hij zich druk!
Of het wel zou lukken, de 90 te halen.
Hij werd ziek, benauwd en had daarvoor al een tijd last van zijn rug.
Voornamelijk spanning , zo belde de huisarts mij, met hyperventilatie tot gevolg.
En wat er aan te doen?
Zachtjes volhouden, eten brengen, stiekem het een en ander regelen ( zoals een hippe koffiecorner in zijn huiskamer), zodat hij niet voor elk kopje koffie of thee naar de keuken hoeft met zijn rollator.
Ik nam vakantiedagen op, en probeerde ( hij houd niet van betutteling) zo onopgemerkt mogelijk alles in goede banen te leiden.
Op zondag hebben we bij ons koffie met taart gehad.

En later nog een etentje buitenshuis met een klein gezelschap.
Het is hem gelukt!
Die 90 jaar.
En nu?
Hij heeft door al zijn zorgen wel wat ingeleverd, maar gezien zijn leeftijd gaat het inmiddels weer prima met hem, geen hyperventilatie meer, geen pijn in zijn rug.
Wel inmiddels iemand van de zorg die elke ochtend zijn steunkousen aan komt doen , en hem regelmatig even helpt met douchen.

En ik?
Ik word steeds beter in dingen niet te zeggen, gewoon laten gebeuren en niet reageren.
Soms ( zoals afgelopen maandag) maakte opa me zo boos dat het stoom uit mijn oren kwam.
Maar ja, niks zeggen hè .

Dochterlief nam me mee .
Even er uit, richting kringloopwinkel.
En toen zag ik deze...twijfelde en kocht 'm niet...thuisgekomen had ik spijt.
Bellen kon, maar reserveren maar voor één dag.
Manlief startte twee dagen een uur eerder op zijn werk, om eenmalig twee uur eerder naar huis te gaan en het bureau voor me op te halen.
Als dat geen liefde is!
Daar kan geen valentijns-boeketje tegenop!

Inmiddels is het bureau afgewassen en ingeruimd, ik ben er blij mee.
Het had wel tot gevolg dat er van alles veranderd is in de huiskamer, maar dat laat ik later wel zien.

Ook de voorkamer ( waar ik knutsel) is inmiddels flink opgeruimd en veranderd.
Maar nu...genoeg, nog één dag rust en dan weer fijn in een gezinnetje aan de slag.
Dat ligt mij eerlijk gezegd toch een stuk beter dan voor een oude man ( die een tikje eigenwijs is) zorgen!

Fijne week!
groetjes, Franca.

donderdag 6 februari 2020

rust en troost dingen


Weer eens iets anders dan groente, aardappelen en vlees.....
De groenten liggen klaar om te roosteren.
In de oven.
Op het bord.
De balletjes zijn niet helemaal zo stevig als zou moeten, maar ik bleek nog maar een beetje quinoa te hebben en moest een beetje rommelen met de verhoudingen.
Eigenlijk moesten ze door verste kruiden gerold worden, maar bij gebrek daaraan, voldeed een gedroogd kruidenmengsel erdoor ook prima ( al oogt het natuurlijk wel wat minder mooi).
Maar wat was het lekker!

Ik had ook een bak dag, en dat nog wel op de ochtend voor mijn vier uur durende scholing.
Overigens voor mij een prima manier om te ontspannen en door de vaatwasser aan te zetten liet ik ook alles netjes achter voor de mannen .

Zoveel was er die avond al weg...

En dit had ik zelf al geproefd voor ik naar de scholing ging.
Ik wilde een recept uit het Amish  kookboekje maken, maar omdat het nogal een bijzonder recept was, probeerde ik het eerst voor het eigen gezin ( om de meningen te vragen).
Daar hebben ze geen bezwaar tegen!

Ik wilde namelijk een citroentaart maken.
Een verbastering van het gezegd: als het leven je citroenen geeft, maak er dan limonade van"".
Wat dan gaat worden: "als het leven je citroenen geeft , maak er dan een taartje van".

Voor een hele aardige , lieve man die nu met heel zware medische behandelingen bezig is.
Ik wil zo graag iets doen, maar voel me dan zo machteloos.
Wat ik kan is koken en bakken, en daarom deze citroentaart.

Het echt een heel vreemd recept, maar het is ook een heel lekkere taart.
Die ga ik zeker vaker maken!
En hoewel het recept wat vreemd is, het is snel en makkelijk! 

 Tja en als je dan toch weer eens aan het bakken bent....en er de dag erna nogal wat appels liggen die niet lekker genoeg meer zijn om zo te eten...

Dan maak je ook maar een appeltaartje wat je als toetje kunt eten.
Heeft opa ook iets lekkers!


Ik had er vast mijn gedachten niet goed bij...
Dit loopt niet zoals het moet!
Uithalen dus, en vrolijk opnieuw beginnen vanaf het grijze stukje.
Komt goed!

Fijne bak, kook en brei dagen, dat  de gewone dingen rust en troost mogen brengen!
groetjes, Franca.
 

maandag 3 februari 2020

extra vrij dagen en door een kinderboek terug in de tijd.....ofwel jeugdsentiment....

Dit zou mijn laatste vrije dag zijn, maar gelukkig dachten ze even met me mee op het werk en heb ik nu weer wat ruimte.
Beter nu wat extra ruimte dan straks merken dat het allemaal te veel is geworden.
Ik leer het nog wel!
En dit is mijn boeken/tijdschriften stapel bij het ontbijt ( en de koffie om wakker te worden).
Dit is nu even de belangrijkste.
Als je voor oude ( schoon) ouders zorgt gaat dat niet altijd vanzelf.
Ik heb niet de allerbeste band met mijn schoonvader.
Hoewel hij vast zijn best gedaan heeft, vind ik de relatie die hij had met mijn schoonmoeder en met mijn man als kind zeker geen schoonheidsprijs verdienen.
En ook ontdekte ik daags voor ons huwelijk dat het geld van mijn man mee opgebruikt was en dat schoonvader er goed van leefde .
Hoe het toch allemaal goed kwam vertel ik nog wel een keertje.
 Dertig jaar leven met schoonouders op het erf laat ook zo zijn sporen na...

Het gaat er nu om dat het geen tijd meer is om hem dingen te verwijten.
Hij zou het niet eens begrijpen of overstuur raken en daar heeft niemand iets aan!
Ik wil goed voor hem zorgen ( mijn man neemt het meeste op zich hoor), aardig voor hem zijn en hem geen verwijten maken.
Ook wil ik hem met respect behandelen en hem zoveel mogelijk zijn eigen ( in mijn ogen niet altijd even goede) leefwijze zoveel mogelijk laten behouden.
En dat kan allemaal dankzij dit boekje!
Wat elke ( inmiddels niet meer piepjonge) voor een oudere ouder zorgend kind zou moeten lezen!
Ik las het ook rond de tijd dat ik voor mijn eigen ouders zorgde en vind het een geweldige ogenopener ( om niet in het Engels te vervallen).

Dit lijkt nergens op te slaan maar het vertegenwoordigd twee dingen.
Ik kreeg het deze week van een lieve vriendin waar ik even op de koffie was .
Ze vond het in de kringloopwinkel ( ze is ook een echte kringloper) en dacht aan mijn poppenhuis,hoe lief is dat!
En het herinnerd me aan mijn moeder die altijd ( als grapje) riep dat mijn neef of ik de mattenklopper maar eens moesten gaan halen als we stout geweest waren.
Wat we dan ook lachend deden, zeker wetend dat er niks mee ging gebeuren ( in tegenstelling tot andere gezinnen waar het vaak wel als ( lijf) straf gegeven werd.
Dan dit kinderboekje.
Ik had al een ander boekje uit de serie ( het kleine huis op de heuvel), maar deze doet me veel meer denken aan thuis.
We hadden vroeger een boerderij dus de slacht van een varken en de verwerking tot zult ( hoofdkaas) en kaoikes ( kaantjes), klinkt heel bekend ( net als dat Laura haar oren dicht houd tot het varken stil is, ik vluchtte zelfs naar de zolder ).

Het dagelijks leven met het rijmpje wat er elke dag moet gebeuren vind ik hartstikke leuk, maar ik weet ook dat zowel mijn moeder destijds als ik nu, we alle huishoudelijk werk direct laten vallen als we ergens kunnen helpen maar ook als we een fijn uitje kunnen doen.
Om dan later als een gek te gaan werken om het in te halen, dat dan weer wel!
 Ook was ik een echt poppenmoedertje ( en het jongste nichtje dus ontfermde ik me over alle oude poppen die mijn nichtjes niet meer wilde),en speelde ik daarmee o.a. op zolder.
De hammen zoals op het plaatje hingen bij ons ook in een witte sloop en gaven hun zo typische geurtje af.

 Er is ook een stukje over inmaken, dat herinner ik me vooral uit de tijd dat mijn moeder niet meer werkte en de financiën niet zo best waren.
Ze gebruikte alles uit de tuin en wist zelfs van haar karig budget een worteltaart te bakken toen ik het theoretische gedeelte van de opleiding tot kraamverzorgster afgerond had.


Ik denk dat dat ( behalve haar geweldige manier van met mensen omgaan) een van haar goede kwaliteiten was: van niks nog iets kunnen maken , altijd openstaan voor ( de meest vreemde) mensen en de kleine dingen groot kunnen vieren.
Zo... wat is dit ineens een lof op mijn moeder.
Kijk en dat hoop ik dus ook ooit van mijn schoonvader te kunnen doen: de goede dingen te kunnen noemen en met de hand der liefde de foute dingen bedekken.


Het kookboekje van de Amish .
In 1985 (zei de ouder wordende dame) ben ik in Amerika geweest en had ik ook de eer een Amish gezin te bezoeken.
Toch is dit boekje meer omdat we soms alle moderne recepten ( zonder suiker, met "gezonder" meel en zonder vlees) gewoon even moet vergeten en iets simpels op tafel zetten.
Wel het liefst iets uit eigen ( moes) tuin.
En met ( alweer, het is nu eenmaal het thema vandaag) de herinnering aan mijn moeder die zo goed kookte met dingen uit de tuin.
Sowieso denk ik dat ze op de goede weg zat qua voeding.
Ik was super slank als kind ( kreeg in badpak zelf commentaar dat ik te dun was) en toch aten we zeker niet mager.
Ooit gaf een ( zelf best stevige) dame, commentaar op wat ik net gegeven had ( speklapjes) , met als dreigement dat ik het later nog wel zou merken...en dik zou worden als ik groot was.
Nu met het koolhydraat arme eten, word wat vet zeker niet als slecht gezien.
En snoep was er nooit in huis, dus die suiker kwam hooguit van de koekjes ( Franca haal eens koekjes, was voor mij genoeg om de weg over te steken naar de bakker en drie ons gesorteerde koekjes te gaan halen ) die gekocht werden op het ogenblik dat de visite de dam ( oprit op zijn Brabants) op kwam.
Dit boek mag me gerechten geven die opa graag eet, makkelijke taartjes ( voor mensen die wel even een opsteker kunnen gebruiken) en leuke inmaak ideeën ( hoewel ik daar nog niet direct mee aan de slag ga).


Ik heb nog een tijdschrift op tafel liggen.
Dat heb ik mezelf gegund.
Om weer wat tips over gezond leven te lezen ( en hopelijk ook toe te gaan passen), en om kleine dingetjes te koken die ik in kan passen op de aardappelen, groente, vlees gewoonte van opa.
Dus na het menu van gisteren (  met een grote pan gekookte aardappels die vandaag gebakken kunnen worden, en een visje voor mij ), wil ik vandaag de geroosterde groenten met quinoa balletjes maken.
De quinoa balletjes zijn vast een stap te ver voor opa, maar de geroosterde groente ( met een bakje appelmoes ), dat lukt hopelijk wel...
Een karbonaadje en wat gebakken aardappeltjes er bij en dan moet het goed komen!


En tot slot...
Gaat een van de kinderen een stukje ( kilometer of 14) verderop wonen.
Een mooie stap!
Dat is misschien de reden dat ik vandaag zo terugkijk op mijn jeugd.
Het doet een beetje pijn ( wat meteen een mooi ding is, omdat onze relatie goed is), maar ik ben er ook blij mee.
Dit is zoals het moet gaan, je eigen weg gaan en je verder ontwikkelen.
Ik ben trots!

Fijne week en laat alsjeblief ook wat fijne herinneringen aan jou moeder ( of vader) horen!
Dat kan zo goed doen.

groetjes, Franca.


zondag 2 februari 2020

van warme tuien en vesten, muisjes en voorjaarsbloemen




Dochterlief nam me op haar vrije middag mee naar de kringloopwinkel, en daar kocht ik deze prachtige Ierse trui ( en dat voor het luttele bedrag van 3,15 euro).
Ik heb thuis het bonnetje nog eens nagekeken of dat we klopte, maar het was echt zo!
 
Ik ben gaan zoeken ( dat is dan het voordeel van een blog), en dit vest kocht ik dus in oktober 2011  in Amsterdam.

 En ik draag het elke winter met veel plezier!
Dus de trui aankoop maakt me blij!
Overigens maken uitjes met mijn dochter mij sowieso blij!
Wat me ook blij maakte was het knutselen met mijn beste vriendin afgelopen vrijdagmiddag.
Ik had eerlijk gezegd, geen tijd, geen zin en geen energie, maar afspraak is afspraak ( ze kent me, als ze niet direct afspreekt , voor zoiets, dan gebeurt het niet).
Ik voel me meestal nogal schuldig als ik zoiets ga doen, denk dan altijd dat ik die tijd beter aan poetsen of zo had kunnen besteden.
Maar als ik eenmaal bezig ben, vind ik het hartstikke leuk!
Eigenlijk was het de bedoeling dat ik het kerstmuisje voor haar zou maken ( als een van de kerstcadeautjes), maar door tijdgebrek kwam het er niet van en beloofde ik ( de geknipte stukjes vilt heb ik toen wel gegeven ), dat we die later samen zouden maken.
Ik vond dit ( gratis) patroontje trouwens bij de blog Christmaholic.
https://www.christmaholic.nl/2018/12/16/kerstversiering-van-vilt-maken/
Mocht een van jullie er zin in hebben.
De kerstmuis heeft al een gezichtje, wat me er aan deed denken dat ik de eerder geknutselde muis die in het muizenkastje in de huiskamer staat nog geen snoetje gegeven had dus dat eerst maar doen.
 Daar is ie dan.
Nog voor verbetering vatbaar, het snoetje kan vast nog wat mooier en bij gebrek aan donkergroen is het meer een voorjaarskransje geworden, maar dat past wel bij deze tijd toch?
Ik zie nu wel op de foto dat het strikje iets hoger moet.
Nu nog even denken of de witte rondjes die in het patroon staan ( en erg kerstachtig zijn), misschien vervangen kunnen worden door gekleurde rondjes.
Hoewel oudste zei: minder is meer, en vond dat ik het gewoon zo moet laten.
Dat doe ik voorlopig dus ook maar.
Ik heb er in ieder geval met plezier aan gewerkt, en daar gaat het toch om?


Van zowel opa als van mijn beste vriendin kreeg ik een bosje tulpen, dus in huis is het al voorjaar!
We hebben afgelopen weekend nog heel erg met opa getobd, maar nu lijkt het wel weer te gaan.
Volgens mij heeft hij zo toegeleefd naar zijn 90ste verjaardag ( de 18e hoopt hij dat te vieren), dat hij er zenuwachtig van word nu het zo dichtbij komt of hij het nog wel mee mag maken.

Woensdag is mijn startdag, maar heb ik ook een praktijkscholing van vier uur, niet zo'n fijne combinatie vind ik, dus ik ga proberen die dag vrij te krijgen.
Dan kan ik rustig de scholing doen, dat lijkt me veel beter.

Met alles wat hier speelt met opa en zo, zou ik toch graag een paar extra dagen hebben.
Straks even bellen, misschien kan ik onbetaald verlof nemen voor een aantal dagen.
Ik hoop het echt!

Fijne week!
groetjes, Franca.






donderdag 30 januari 2020

van engels spreken in nederland en nog het een en ander....

Heel veel plannen spookte door mijn hoofd, maar afgelopen weken was er één "ding" waar we mee bezig waren: opa.
Want één keer wat aan de sukkel ( doordat hij door zijn rug gegaan was), komt er ineens van alles op ons pad waar we iets mee moeten.
Zoals twee medicijnen die de rijvaardigheid beïnvloeden ( bij een bijna 90 jarige man, waarvan wij al langer willen dat hij stopt met auto rijden , afgelopen weekend reed hij nog een deuk in manlief zijn auto).
Als zoon ( en schoondochter) vinden we dan toch dat we in moeten grijpen.
Dus kreeg hij de keus ( en koos helaas heel eigenwijs voor geen medicijnen maar wel autorijden), en neemt nu paracetamol.
Overigens kan hij prima bukken, en bewegen, we zijn bang dat het meer in zijn hoofd zit, en dat is moeilijker....
Hij krijgt inmiddels ook dagelijks zijn eten van ons, waardoor ik nu echt wel weer eens zin heb in iets anders dan groente, vlees en aardappels ( met vleesvervanger voor mij).
Maar hij eet nu in ieder geval.
Heeft hij zelf gebeld voor hulp bij het ( steun) kousen aantrekken, wat uitliep op en zeer boze opa ( niet iedereen kan direct doen wat hij wil op het tijdstip dat hij wil), en nogal wat gedoe.
Manlief heeft vandaag vrij om het een en ander op te lossen en recht te praten...
Of er ook wat leuks was?
 Ja zeker!
Ken je die dame met een kastjes tic?
Die ging als uitje met haar man naar een brocante fair in een kasteel, en zag daar op de ( werkelijk) allereerste stand en kastje waar ze direct verliefd op was...
Ze liep stoer door, maar kwam na het eerste zaaltje toch terug...en kocht het kastje.
Het zag er wel heel anders uit dan nu.
Het was waarschijnlijk als speelgoed door een kind gebruikt en zat helemaal onder de lijmresten van stikkers .
Toen we ( we hebben nog wel de rest van de fair bekeken, maar niks meer gekocht), het kastje op gingen halen, vertelde de verkoopster dat ze net pas gehoord had, waar deze kastjes voor gemaakt werden.
Ik denk dat dat ons geluk was ( het prijsje was heel leuk), en de stickers hadden haar waarschijnlijk op het verkeerde been gezet.
Oorspronkelijk was het om leerling houtbewerkers en meubelmakers te laten oefenen, in het klein.
Thuisgekomen heeft onze jongste me geholpen om met een middeltje om stickers te verwijderen.
Dat middeltje had hij destijds gekocht om de stickers die op zijn auto zaten er af te krijgen.
Uiteindelijk heeft hij de resten met een oud pasje weg kunnen krabben.
Nu heb ik een kastje met de oude verf er nog op, waaraan je kunt zien dat de leerling pas begonnen was ( waar ik het alleen maar leuker door vind).
In de kleur groen waar ik zo van hou!
Elke keer als ik de kamer in loop word ik er weer blij van!



En in het kastje...
Allerlei spulletjes die ik in de loop van tijd gekocht ( of gemaakt) heb, en heel leuk vind!
Hoe leuk ook, langzamerhand kwam het wel heel vol te staan in huis met al die "rommeltjes".
Nu oogt de huiskamer al stukken rustiger.
En over een tijdje wil ik alle ( poppenspullen), oftewel oud speelgoed, naar de voorkamer doen waar ik zit te knutselen.
Dan word de huiskamer rustiger en kan ik toch van mijn rommeltjes genieten!
Maar dit kastje ( wat normaal dicht staat) help al een stukje.

En verder...
Lijkt de Engelse taal hier in Brabant het Nederlands te overtroeven.
Weer was ik in twee gezinnen ( een Pools gezin en bij een Tamil  gezin), waar ik bij beide Engels moest spreken.
Toen ik een paar dagen later, met mijn dochter naar de stad ging, bleek bij twee ( kleding) zaken vrijwel alleen Engels sprekend personeel te zijn.
Moeten we daar wel mee door gaan?
Moeten we niet van mensen die hier willen blijven wonen ( beide gezinnen hadden een vaste baan en een koophuis), verwachten dat ze Nederlands gaan spreken?
En is het normaal dat de verkoper je Nederlands niet verstaat en je vraagt om Engels te spreken?
Ik weet dat een oud ( ze is vorig jaar met pensioen gegaan) collega hier mee in de problemen kwam.
Ze is niet zo goed in Engels ( logisch op die leeftijd), en werd door haar Poolse gezin daarom uitgelachen....
Wat vinden jullie van Engels sprekende mensen in Nederland, die geen Nederlands leren?

Overigens heb ik daar prima gewerkt, en vond ik het heel bijzonder dat de Tamils ook voedingswetten hebben ( zoals Joden), in dit geval voor voeding na een bevalling.
Het deed me een beetje denken aan de ayurveda voedingsleer, maar er waren ook duidelijke verschillen.
Het zorgde voor onderhandelingen met oma die kookte ( en tijdelijk inwoonde), maar we bleken meer overeenkomsten als verschillen te hebben, in ideeën over voeding, dus het kwam prima voor elkaar.
Water drinken ( wat wij jonge moeders adviseren), mocht dus echt niet, maar met warm water met kruiden (thee) mocht wel .
De kruiden balletjes ( koriander, kurkuma, palmsuiker en verse gember en knoflook,tot een balletje gekneed door er sesamolie door te mengen)  waren  ( volgens de kraamvrouw) ronduit vies, maar werkte waarschijnlijk wel , de baby was op dag vijf al op geboortegewicht!
Yoghurt en andere melkproducten waren helemaal uit den boze ( gaven krampjes) eieren mochten dan weer wel en een bepaalde rijstsoort ook , en zo was er nog veel meer.
Heel interessant voor mij omdat ik zo graag veel over voeding leer.
Verder mocht moeder bijna niks doen ( goede rust) en deed vader en oma alles voor haar, dat zal vast ook geholpen hebben!
De Poolse dame daarentegen deed alles alleen ( manlief heb ik zelden anders dan slapend gezien) , maar ook daar sloot ik af met een baby boven geboortegewicht ( ook zij gaf borstvoeding) en hier was een moeder die echt een natuurtalent was en de zaken prima voor elkaar had!
Een mooi vak heb ik toch!
Al wil ik nu graag weer eens "gewoon" acht dagen kramen in één gezinnetje!

Bovendien had ik de afgelopen weken ook nog drie scholingen.
Alles is goed afgesloten en mijn herregistratie is inmiddels weer binnen!
Nog één praktijk scholing en dan vind ik het wel even mooi ( al komen dan waarschijnlijk de basis scholingen voor de nieuwe registratie al weer gauw) .
Vandaag bij de oud collega op de koffie ( doe ik te weinig , maar er moet ook altijd zo veel), en vanmiddag gaan we een vilten muisje maken, mijn beste vriendin en ik ( waar ik ook al veel te weinig tijd voor heb), gezellig!
Deze vrije dagen wil ik in ieder geval nog drie mensen bezoeken, die het nodig hebben.
Dan maar wat minder poetsen, dat komt wel goed.

Dank je wel dat je je door deze woordenstroom heen geworsteld hebt, en laat alsjeblief even weten wat je van het Engels spreken vind!

Hele fijne dag!
groetjes, Franca.






maandag 13 januari 2020

zet maar een potje koffie of thee....

Nudges, die zou ik toe gaan passen...maar ja, soms loopt het even anders.
Ik ( of eigenlijk manlief) paste er een toe.
Hij hing verduisterende rolgordijntjes op bij de twee ramen in onze slaapkamer.
Wat ik zie als een nudge , omdat de overburen een spotlicht ( echt enorm felle lamp) hebben geplaatst tegen hun schuur.
Die staat voor ons huis en elke keer dat de lamp ( met sensor) aanspringt, word ik wakker of ( in geval van in bed wegens migraine), krijg nog ergere hoofdpijn.
De rolgordijntjes waren al ( lang) in huis, maar die wilde ik bewaren tot de verbouwing boven klaar is.
Maar ja, er komt steeds iets tussen en het kan dus nog wel even duren.
Intussen werkt dit prima!
Niet midden in de nacht wakker schrikken ( en niet meer in slaap kunnen komen), en geen onnodige extra hoofdpijn.
Er was het plan om de aanrecht leeg te maken en vervolgens een simpel koffiezetapparaat ( pure nostalgie , de oude D E van mijn moeder) er op te zetten.
Omdat ik dan voor grote gezelschappen sneller koffie heb ( als met het grote apparaat één voor één gezet). En de oude keukenmachine van oma verdiende misschien ook wel een ereplaatsje ( in de hoop op vele extra gezonde maaltijden met , heel makkelijk gesneden groenten).

 Maar toen kwam er wat zorg om opa.
Hij was ( met het in de auto tillen van zijn rollator), door zijn rug gegaan.
De sta op stoel ( die nog van mijn vader is geweest), bleek zijn beste tijd gehad te hebben( en deze opa is ook veel kleiner dan mijn vader was, dus paste het ook niet goed).
Gelukkig vond ik een mooie nette bruin leren stoel, waar het plankje van uitgezet kon worden ( niet  zo luxe als die van mijn vader, maar veel beter passend).
Manlief haalde die op, deed de oude weg ( wat een behoorlijk kostenplaatje bleek), en opa kon weer prima zitten.
Of dit nu een nudge is?
Dat opa met een gloeiend hete waterkoker ging lopen op zijn rollator waar geen dienblad op zit ( die vervolgens viel, maar gelukkig alleen schade aan de waterkoker, niet aan opa), vond ik wel een héél slecht idee!
Dus kreeg de waterkoker een plaatsje in de huiskamer.
Is dat een nudge?
Toen hij vervolgens een bord eten van zijn rollator al liet kukkelen ( en manlief belde om het op te ruimen), was het opnieuw tijd voor actie.
Gelukkig vond ik een nog vrij nieuwe rollator met dienblad voor een heel fijn bedragje ( nu hoeft hij de andere thuis ook niet meer uit de auto te halen).
Weer wat opgelost ( al dan niet een nudge).
Waarna we er achter kwamen dat hij de maaltijden die thuisgebracht weren, had opgezegd ....en erger nog, heel slecht at..
Voorlopig koken wij voor hem, om hem weer goed aan het eten te krijgen.
Uiteindelijk is het wel de bedoeling dat hij weer een aantal maaltijden , kant en klaar gaat gebruiken ( nu eten wij alleen Hollandse pot, en dat is maar even leuk).
We hebben inmiddels een heel eenvoudige magnetron voor hem gekocht, nu nog zoeken naar een systeem wat werkt en dat hij zo zelfstandig mogelijk is en wel goed eet...we puzzelen nog even!
Verder vond ik een sokken aan en uit trek ding ( zodat opa niet hoeft te wacht tot iemand van ons hem helpt, maar weer wat zelfstandiger is), en dat is zeker een nudge!
Dus weinig hier in huis maar veel voor opa.
Verder ging de minikerstboom naar buiten, en kwam er ook een vogeltaart.

Las ik wat boeken en leerde veel van het laatste gezinnetje.
Vooral over mezelf en mijn grenzen bewaken.
Hoe ik toch ( gedeeltelijk) weer een bed verschoonde ( terwijl de afspraak is dat we dat niet doen als het bed niet ophoog staat, en dat met het gezin besproken was).
Dat een badkamer zo hygiënisch mogelijk moet zijn, en dat je dat ook in meerdere dagen kunt bereiken.
Dat er mensen zijn die het kunnen...volledig relaxt zijn al is het huis ( heel voorzichtig gezegd) niet zo schoon.
Gelukkig waren ze aardig en zorgde ze super voor hun kindjes.
Het ging dus echt over mij.
Hoe ik mijn grenzen bewaak, wat belangrijk is wat ik echt moet doen, en wat ik zou willen maar niet hoef.
Nog steeds heb ik wat te leren!
Maar het gaat echt steeds beter ( al kwam ik echt weer veel te moe thuis).
Voordeel: je ziet zomaar hoe fijn het is om in een schoon huis thuis te komen!


Kijk ik ben nogal van leuke kleine vondsten, voornamelijk in de kringloopwinkel.
Niet duur, leuk en toch niet zo belastend voor het milieu als het uit de kringloopwinkel komt?

En dan vind je ( precies daar) dit boekje voor een euro.
En thuisgekomen ga je lezen..
Nou was ik ( door het laatste gezinnetje en omdat ik toch de kerstspulletjes op ruimde) al bezig het huis leger te maken, maar toch...
Ik las meerdere boeken over minimalisme.
En ook youtube filmpjes en blogs met dit onderwerp heb ik gelezen of gezien, maar niet een sprak me zo aan als dit kleine boekje van Dennis Storm!
Ook zocht ik de docu De prijsvechter op, en dat gaf veel inzicht!
Ga ik nu mijn hele huis leeg halen, en wonen in een super minimalistisch huis? 
Nee, maar ik ga wel ( nog ) beter nadenken over wat ik koop ( en waar), over dat je soms best iets duurs mag kopen, waar je echt veel plezier van hebt ( beter als heel veel goedkoop).
Laat ik zeggen...ik ben nog niet klaar met dit boekje.
Tot slot een Ted talk van Eva Jarlsdotter.
Met de uitleg van het draadje...
Mijn verhaal is lang genoeg, ga gewoon maar even kijken.

Ik wens jullie veel inzicht en inspiratie toe!
groetjes Franca.