Het Keukenraam

Het Keukenraam
Het Keukenraam

zaterdag 20 september 2014

je zou toch.....

...toevallig bij een uitverkoop in de kringloopwinkel uit komen , en vijf kledingstukken uit mogen zoeken voor tien euro!
Vestjes, gekleurde panty's en laarzen paraat.
Hoe blij kun je iemand maken voor tien euro?

Fijn weekend!

groetjes, Franca.

vrijdag 19 september 2014

van metseltaarten en simpel eten


Daar zit je dan, een dag na het feest,zachtjes na te genieten.
Het tesco supermarktblad wat dochterlief meebracht uit Londen, zegt er ware woorden over...
Twee benen op de grond lunch ( gebakken ei op brood), en een grote beker thee.
Nog meer dan genoeg toetjes-chocoladecake over om nog twee dagen (met of zonder ijs) te eten ( de helft van dat recept was genoeg geweest, waarschijnlijk waren onze pannetjes kleiner). We hadden ook twee maten pannetjes( typisch dat er alleen kleintjes over waren) .
Er was ook nog een beetje "vulsel" voor de wraps, maar dat had dochterlief mee naar haar kamer. 
Doen we toch lekker makkelijk!
Lasagne voor de mannen en veggie bean chili ( uit the hungry veggie student) voor mij.
Simpelweg uit de diepvries.
Uiteindelijk koos jongste samen met mij voor de veggie bean chilli ( lekker in een wrap met wat rauwkost en crème fraîche).

 Taart is er ook nog voldoende. En machtig!
Wegens het snel in elkaar flansen van dit feestje, maakte ik "metseltaarten".
Dat zijn taarten die je met mixen en mengen in elkaar "metselt", en vervolgens in de koelkast op laat stijven.
Voordeel een is dat ze echt niet kunnen mislukken, voordeel twee dat iedereen ze lekker vind ( toen ik een keer geen bokkepootjesadvocaattaart had, waren mensen gewoon teleurgesteld) voordeel drie dat ik geen stress heb ( vinden ze het lekker, lukt het wel, is het niet te "vreemd").


De bijzondere taarten ( zoals de pompoentaart laatst) bewaar ik liever voor het eigen gezin. Die zijn gewend aan mijn uitprobeersels. Zeggen vanzelf of ze het lekker vinden of niet, dat geeft geen stress!

 Toch moet ik zeggen dat ik dit recept ( uit bakken met Karin) van chocoladetaart, lekkerder vind, omdat het ook wat minder machtig is.
Dus Deedee, hele kleine puntjes als je het eerste chocoladetaart-recept maakt!
De andere taarten waren dus de ongebakken cheesecake en de bokkenpootjesadvocaattaart .
Het kleine taartje was een echt biscuitdeeg-taartje, uit een heel oud kookboekje.
Als tussenlaagje simpelweg slagroom met een paar lepels aardbeienjam.
Voor de bovenlaag maakte ik een ganache. Die vond ik al wat twijfelachtig ( moet dat zo dun zijn), en liet het pannetje nog even in een bak koud water staan om af te koelen.

Helaas kwam er iemand wat water drinken en daar ging mijn ganache!
Manlief was ( zoals vaak) mijn redder.
Water er af gegoten, slagroom geklopt, door de "ganache"( of wat er van over was) gemengd, en kijk gered!
Toch een taartje met een witte chocolade-slagroom laag.
Door iedereen met smaak gegeten, zelf oudste ( die niet van slagroomtaart houd) gaf zijn goedkeuring.
De rest van de week ging ik vanzelf over in wat gezonder eten.
Simpel kan tenslotte ook lekker ( en lief) zijn.
Gebakken aardappeltjes in de schil. Gebakken in de oven met rozemarijn, salade en een bonenburger uit de diepvries. Zo handig! Veel maken, invriezen met een boterhamzakje tussen de burgers, en direct uit de diepvries ( soms zelfs even in de magnetron) opbakken.
Veggie quesdilla's.
Lekker. En toch wat aanpassingen volgende keer. Zo was de avocado zo slecht ( en toch net gekocht) dat ik de helft weg moest snijden, en vind ik de zelfgebakken volkoren tortilla( met het recept uit karin zonder pakjes en potjes of zoiets) meer smaak hebben.
Nog een keer aangepast maken dus.
Ontbijt vanmorgen. Simpel, lekker.
 De taarten zijn inmiddels op.
Er ging een bak vol mee naar Rotterdam met dochterlief. Van beide zonen kwamen er vrienden langs, dan is zo'n taart zo burgemeester!
Gelukkig maar, weggooien had me toch wel erg zeer gedaan.
Dit hart was een cadeau Zondag. Ze weten wel dat we hier echte chocoladeliefhebbers zijn.  Maar dit is gigantisch! We zullen het a.s. weekend maar in stukken breken ( haast zonde), als er hier flink wat jongelui zijn. Anders moet ik echt aan het rennen om calorieën te gaan verbranden! 
Tot slot iets wat helemaal niks met eten te maken heeft.
Een prachtige bos bloemen die opa en oma cadeau kregen van een lieve dame.
Helaas wil opa echt geen bloemen in huis. Ik heb het echt nog geprobeerd hoor, om hem om te praten. Geen kans, dus staat het nu hier te pronken.
Wat een vreemd blogje.
Maar ik wilde het taart verhaal even uitleggen.
Wens jullie een super weekend en tot snel met een heel ander onderwerp!

groetjes, Franca.





dinsdag 16 september 2014

een feestje in de veranda.




We vierde een feestje in de veranda.
s' Ochtends met het ons eigen gezinnetje. Met een taartje ( waarvan de buitenkant letterlijk in het water viel, en het toch goed kwam door de slimheid van manlief). Ontspannen.
Met een fotoreportage door dochterlief en haar vriendje, in de voortuin.


Zodat we nu wel met de Triumph op de foto gingen ( die destijds de dag voor de huwelijksdag verkocht werd door de eigenaar en manlief nog een andere trouwauto moest zoeken). In onze gewone kloffie.
Niks pak, manlief in korte broek, ik in een zomerse kleurrijke outfit.

Mooie foto's gekke foto's , een gezinsfoto die me tot tranen toe roerde..
Heerlijk!
Geef ik de foto's van de taarten. Zie dan dit voor je: jongste die Oma en opa ophaalt ( de rolstoel kon niet door het achterpoortje, dus wandelde ze om het huis en tuin heen), hoe mooi!
Vriendin van mijn petekind ( die verpleegkundige is) helpt vervolgens oma uit de rolstoel in een makkelijke tuinstoel.
Als een prinses zit ze daar, aan het hoofd van de tafel.
Genieten!




Langzaam druppelen de gasten binnen.
Met mooie cadeaus en lieve wensen.
Mensen die op allerlei manieren met deze 25 jaar ( en ons) verbonden zijn.
Mijn neef die bij ons thuis opgroeide ( en mijn getuige was op het huwelijk en de peetoom van mijn dochter). Mijn oudste neef, die niet alleen op 14 jarige leeftijd mijn peetoom werd, maar zo'n dertig jaar later ook van onze jongste . Die zijn vrouw weer leerde kennen op de 25 jarige bruiloft van mijn ouders.... Volgen jullie het nog?


Mijn beste vriendin ( we moesten even rekenen, maar al vanaf mijn 17e),die peettante van de oudste is, en dat was het. Slechts vijftien mensen, maar wat een fijn stel mensen!
Die het zomaar gelukt is te komen, al wat de uitnodiging op zo'n korte termijn. Een paar mensen moesten afzeggen, maar die houden we nog iets gezelligs te goed. 


Er was koffie en taart ( veel te veel natuurlijk, maar dat ligt helemaal aan mij). Er was een grote grijs gewolkte pan met soep, die door mijn neef/broer ter plekke in de kommen geschept werd.
Wraps die door iedereen naar wens zelf gemaakt konden worden ( zo moet dat deed jongste even voor aan mensen die nog nooit wraps gegeten hadden). Hoe smaakt het vroeg iemand aan opa: " nie slecht vur zo'n vrimd spul", was het antwoord. Hilariteit alom, Opa is meer van de aardappels met jus!
Als toetje een pannetje met chocoladecake ( warm met een zacht "lopend" vulsel), met een goede schep ijs.
Dit keer door de vrouw van neef/broer geschept.


Koffie toe. Oma was toen al terug in de rolstoel geholpen, en gaf iedereen die ze tegenkwam een hand om te bedanken, de lieverd, jongste bracht haar dezelfde weg naar huis. Hoe dankbaar mogen we zijn, dat allebei manlief zijn ouders er nog bij mochten zijn! 

De pannetjes kregen ze mee naar huis, als bedankje.
De mooie bloemen kwam een collega ( nog in uniform )de dag er voor brengen. Zodat we de taarten de taarten lieten en gezellig koffie gingen drinken in de veranda, heerlijk zulke onverwachte dingen!


De dag er op geniet ik nog wat na.
Denk ik aan de dames die ( eigenlijk strikt verboden terrein) onze keuken binnen kwamen en de ( tot stapels op de grond) reuze afwas zagen staan.
Mooi niet dat we dat 's avonds samen gingen doen!
Met vereende krachten gingen ze aan de slag, er was nauwelijks nog wat over 's avonds.

De mooie verhalen:" mannetje ga eens kolen haken ze de kraamverzorster toen Franca werd geboren, nou ik maakte dat ik uit de buurt bleef".....
De kinderen die ( zonder enige vraag) oma hielpen met eten, grappend en vanzelfsprekend. De verzorgster die kwam prikken, een briefje op de deur vond : " oma zit bij ons in de veranda", en met de spulletjes gewoon die kant op kwam, heerlijk gemoedelijk.

De kinderen die het vriendje van dochterlief in de avond leerde durtsurfen, eerst op de oprit, later naar wat heuveltjes in de omgeving. Wat zal die arme jongen een spierpijn hebben.
De avond er voor had hij al met de jongste petekindjes tikkertje en verstoppertje gespeeld tot het zweet op zijn voorhoofd stond. Hij kreeg wel heel veel van onze Brabantse aanpak te verduren deze dagen!

De foto die we van onze kinderen kregen, het pak gezien verwachtte ik een foto van onze kinderen, het bleek er een van ons te zijn, gemaakt tijdens onze " Franse vakantie". Lief!
Gewoon een klein feestje in de veranda.
Met veel plezier, veel dankbaarheid, en veel geluk!


lieve groetjes, Franca.

donderdag 11 september 2014

aan de knutsel


Drie dagen voor de datum bedacht manlief dat het toch wel leuk was als....we toch iets meer doen als uit eten gaan met de kinderen.
Taart is zo gemaakt, vrienden zijn gebeld of gemaild ( en gelukkig van ons gewend dat uitnodigingen altijd op het laatste nippertje komen).

Nu ben ik aan de knutsel.
Omdat ik dat nou eenmaal leuk vind.
Natuurlijk zou ik eigenlijk het huis moeten poetsen.
Maar ja....
Zoals je hier..




en hier kunt lezen... Zitten we toch in de veranda.
Maar goed ook, want binnen, wordt naarstig gezocht naar snelle makkelijke recepten.
Leer ik van  witte ganache. Zou dat smaken op een (bruine)chocoladetaart?
En wordt er ook het nodige ( en onnodige maar o zo leuke) geknutseld.

Waarbij jongste ( knul van 19) niet te beroerd was om even hartjes mee te helpen kleien!
Super die kinderen van ons!
Dochterlief is nog in Londen, komt Zaterdag pas thuis ( anders zou ze zo veel kunnen helpen), die zal niet weten wat ze meemaakt!
Ik rommel nog even door!
Morgenavond staan er hier tenslotte ook nog twee kleine mannetjes , waar we op gaan passen ( hoe stom dat er een voorlichtingsavond op een basisschool is op Zaterdagavond) , dus dan moet de basis klaar zijn.
Aan de slag!
Jullie horen ( en zien) het nog wel.

groetjes, Franca.

woensdag 10 september 2014

rommelig, druk, en toch fijn

Oudste zei het al: gewoon afwachten, komt vanzelf goed.
Eindelijk een rood kleurend pepertje!
Oranje boeket.
Gekregen van het gezinnetje waar ik zes dagen mocht "kramen".
Dezelfde dag kreeg nog een extra gezinnetje, waar ik de volgende dag nog een keer drie uurtjes mocht gaan werken, en extra wacht kreeg ( voor een gezinnetje wat eventueel nog uit het ziekenhuis zou komen).
Rond de middag thuis, even eten en dan een telefoontje: jongste stond halverwege de weg thuis-school ( 22 km enkele reis) met een lekke band .
Natuurlijk spring je dan ( met mobiele telefoon paraat) even in de auto.

Om weer thuisgekomen direct maatregelen te nemen.
Twee schalen mac 'n cheese voorbereid. Zo dat de mannen de schalen maar in de oven hoefde te schuiven ( en een pot erwtjes en worteltjes er bij open maken).
Mocht dat telefoontje nog komen....

Het telefoontje kwam niet meer.Wat wel kwam.... ( al eerder, maar geen tijd om te laten zien) deze doos per post.
Met daar in...
Deze en.....
deze jurk.
Omdat dochterlief het echt te druk heeft met school, bijbaantje, weekje Londen ( voor school) en vriendje.
Even dacht ik nog zelf achter de naaimachine te gaan zitten, maar met deze jurkjes ( echte king louitjes , voor 20 euro per stuk) gevonden op marktplaats, ben ik dik in mijn sas.
Niet moeilijker maken dat nodig toch?


 Deze week zette ik dan ook regelmatig s'avonds al een schaal eten klaar.
Zodat ik na een lange ( vermoeiende) werkdag zo wat lekkers op tafel had staan.
Ik lijk wel al echt naar winter ( troost) eten te gaan.
Misschien omdat het al steeds sneller donker is s'avonds ,of  misschien gewoon omdat het zo lekker rommelen is in de keuken als de oven heerlijk aan staat. Wat ik wel moet doen is iets bedenken waardoor de eet foto's wat minder donker zijn.





Cottage pie voor de meute, lekkere vega chilli voor mij, heelijk!
Over donker gesproken.
Toch even laten zien: Geertude haar nieuwste boek is uit.
Haar achtste al!
Er is ( te vinden via Geertude's blog in de zijbalk hier) een pdf te downloaden  met de eerste bladzijden uit haar boek.
En je maakt nog kans op haar nieuwe boek, als je een reactie geeft op haar blog.
Zeker doen!
Geertude's boeken zijn zo leuk om te lezen!

En nu?
Vrij!
Tien dagen maar liefst!
Uitrusten, opruimen, van man en kinderen genieten.
Maar ook een klein feestje voorbereiden...
Klein, maar als het goed is toch bijzonder!
Aan de slag, jullie horen ( en zien) het later wel.

Fijne dag,
          groetjes,
                      Franca.

zondag 31 augustus 2014

hoe gek moet je zijn...

Om op Zondagochtend net zo lang de knopendoos te doorzoeken tot je twee dezelfde roze knoopjes gevonden hebt.
Een hele tijd te tobben voordat twee piepkleine slofjes goed in elkaar zitten ( en op advies van manlief een extra lusje er aan te haken, wegens....daar kan echt geen babybeentje in) om vervolgens ( in pyjama en op sloffen) naar buiten te lopen.
Omdat in de veranda nou eenmaal veel beter licht is.
Al zou je dat zo niet zeggen.
Op tafel dan.
Zonder hangertje.
Ik heb wel eens horen zeggen...
dat het een beetje pijn moet doen om iets weg te geven.
In dat geval...
is dit een echt cadeautje. Omdat ik het zo'n lief stelletje vind, dat ik het zelfs voor dochterlief (ooit) zou willen bewaren.
Het is nu speciaal voor de kleine Jente.
Waar haar moeder zoveel heeft moeten doen ( en laten) om dit kleine meisje veilig ( en groot genoeg) op deze wereld te krijgen.
Dus als iemand de uurtjes werk die hier in zitten verdiend heeft is zij het!
Ik ga een pakje wegbrengen!

Fijn weekend!

groetjes, Franca.