Het Keukenraam

Het Keukenraam
Het Keukenraam

vrijdag 12 januari 2018

wie heeft er voor mij.....

We gaan door met gezond eten ( en dat is geen straf).
Opruimen lukte niet best deze week, hoewel er wel twee dozen boeken naar de boekenmarkt gingen.
De kast met kerstspullen moet leeg en uitgezocht, er staan nog steeds twee dozen met kerstspul op de overloop, wegens....past gewoon niet.
Oeps!
De kalender die ik vorig jaar in de kringloopwinkel vond is in gebruik genomen.
Elke dag schrijf ik iets op over de dag.
De kalender heet ook: Hoe was je dag?
Grappig dat je nu merkt ( nu je steeds iets schrijft) , hoeveel kleine fijne dingen er gebeuren.
Zoals die wandeling met een vriendin met koffie daarna ( waar oudste koekjes voor ons bakte en we gewoon niet uitgepraat raakte, zodat we daarna via app en mail maar verder kletste).
Of het gezamenlijk uitzoeken van de boeken voor de boekenmarkt, waar we allemaal zomaar gratis een potje honing kregen van de imker ( en ik een stapeltje Mollie Makes mee nam, om uitgelezen weer door te geven).
Tijdschriften zijn overigens gratis bij de boekenmarkt hoor, dus doe ik niemand te kort! 
Of dat ik op de koffie ging in een gezinnetje waar 28 of 29 jaar geleden kraamde ( en er nu en prachtige kleinzoon van anderhalf jaar, lekker aan het spelen was van die op dezelfde liefdevolle manier opgevoed word als zijn moeder en ooms destijds, en een heerlijk mannetje bleek te zijn).
Lief hoor, dat de mannen het blauwe kastje van de zolder in de schuur haalde en in de voorkamer zetten.
Maar ja....het zag er toch iets anders uit dan in mijn herinnering...
Lief blauw was het dacht ik, knalblauw, stuk en er hadden stikkers op gezeten, dat bleek de werkelijkheid.
Drie keer raden wat ik dit weekend ga doen?
Soms zijn restjes geen straf!
Een chili met pompoen , courgette spaghetti en boontjes.
Niks te klagen!
En dat blauwe kastje?
Dat deed ( afgewassen dat wel), dienst als : even uit de weg plekje ", voor de hapjes.
Verwarming uit in de voorkamer, makkelijk dat het klaar staat voor de gasten komen.
Jongste heeft het mee gemaakt.
 En zo stond het later op tafel.
Nog een reden om dankbaar te zijn.
Oudste maakte een rumtaart voor jongste, prachtig gemaakt, mooi opgespoten met rum slagroom, maak ik geen foto!
De foto's die ik wel heb van de taart zijn toen de taart binnen gedragen werd, met "vuurwerk" er op!
Speciaal voor jongste die gek is op vuurwerk ( met bijbehorende kruitlucht en walm,ik had geen idee dat je dat dan ook krijgt).
Ze leuk dat ze zoiets voor elkaar doen.
Hier zit een blije trotse moeder!
En het feestje was overigens hartstikke gezellig.
Grappig hoe opa heel rustig zat te luisteren en genieten van het "jong volk".
Fijn om weer even bij te kletsen met de ouders van jongste zijn vriendinnetje en met zijn peet oom en tante.




Afbeeldingsresultaat voor zsazsa almanak'
Vorig jaar kocht ik er twee, en maakte ook een vriendin blij.
Dit jaar was ik te laat, en heb ik er geen.
De vriendin heeft er voor zichzelf nog een kunnen vinden ( via vrienden in België ).
Vandaar deze vraag:
Wie heeft er voor mij een zsazsaalmanak 2018?
In ruil voor de Genoeg winter 2017 ( wat het laatste nieuwe nummer is), of een leuk kookboek?
Ik zou er heel blij mee zijn!

En nu?
Voor vandaag op het program:
-kastje schuren en schilderen , heeft iemand een idee welke kleur?
-nog een doos boeken naar de boekenmarkt brengen.
-op ziekenbezoek, samen met dochterlief bij haar peet tante.
-de aangevraagde boeken ophalen bij de bieb.
-nog wat feestgedruis opruimen...

Nou ja, vervelen zal ik me niet!

Fijn weekend!
groetjes, Franca.

maandag 8 januari 2018

Marie en Cor 2 en nog steeds opruimen

Verzamel momenten, geen dingen...
Ja ja, dat probeer ik echt, maar stiekem blijk ik ook heel veel dingen te hebben.
Opruimen gaat goed.
In de huiskamer is al te merken dat het minder vol is.
Al ontstaat er nu een soort stuivertje wisselen: het witte kastje is naar de huiskamer gegaan ( daarover zo meer), en het blauwe ( nog uit de babykamer van een van de jongens) ging naar het voorkamertje ( waar ook het poppenhuis staat).

Dus het ziet er opgeruimder en overzichtelijker uit, maar...het echte weggooien blijft erg moeilijk!
Dus belanden er ook weer spullen op zolder ( wegens zonde om weg te gooien).
Toch ben ik al best tevreden, een mens moet ook niet alles tegelijkertijd willen.
Ik ruim in ieder geval weer zonder de beloning van een dikke plak chocola!
Het witte kastje staat nu dus binnen ( zo noemen wij de huiskamer), met daarop de laptop...
Tja, zitten is het nieuwe roken.
Dus probeer ik nu staand te internetten.
Met een bankje om afwisselend op een been te staan.
Ik weet nu hoe het op de lange duur gaat bevallen, maar tot nu toe gaat het goed.
Grappig is ook dat  ik nu vaak even iets anders ga doen ( zelfs vanmorgen even op de knalgele home trainer), maar een minuutje, maar beter dan wanneer ik stil zit ( dat kan ik heel lang volhouden).
Intussen heb ik ook wat namen die veel te melden hebben over diabetes ( je dacht toch niet dat je al van me af was over dit onderwerp).
Kijk maar eens op google naar: diabetoloog Hanno Pijl.
Hij is er van overtuigd dat voeding helpt!

En Dr. Michael Mosley  , die maakte een hele reportage over dit onderwerp.
Met als uitkomst het vastendieet ( wat ik dus niet vol kan houden) en het boekje met de vastendieet work-out ( wat ik net van de bieb geleend heb).
Interessant is dat hij het erg goed vind als je korte ( dus mijn minuut is zo slecht nog niet) stevige work-outs doet, en ook simpele oefeningen als kracht training.
Ik ga het proberen, en jullie horen wel wat ik er van vind.

Verder moet ik ook Karine Hoenderdos niet vergeten, die samen met Hanno de boeken:
Diabetes type 2? Maak jezelf beter en Diabetes type 2? het kookboek schreef.
Het kookboek heb ik nog niet geleend, het eerste boek wel.
Maar nog niet gelezen.

Tot slot het tv programma hoe word ik 100 ( vast nog terug te zien op internet), waar ook een aantal boeken van geschreven zijn ( al was het boek er volgens mij eerder).
De schrijver is: William Cortvriendt.
Hij heeft pas nog een nieuw boek geschreven, dat is volgens mij nog niet eens uit: Lichter.
Maar ik bedoel vooral zijn boeken ( in samenwerking met Prins van den Bregh) hoe word ik 100 kookboek en het hoe word ik 100 actieboek.
Al moet ik er wel bij zeggen dat ik ze alleen wil lenen van de bieb, wegens verschrikkelijk hoge prijs!
Op het ( nog steeds in de lucht zijnde) blog ( hoe word ik 100) kun je trouwens ook lezen hoe het nu met de kandidaten die aan het programma mee deden gaat ( en het ziet er uit als een eerlijke mening).

Genoeg theorie, ik ga de keuken poetsen.
Nodig met een flinke verbouwing in huis, en een verjaardag ( van jongste) a.s. vrijdag!

Tot snel!



groetjes, Franca.


zondag 7 januari 2018

Marie , Cor en saving dad.....

Soms mag je jezelf verwennen.
Ik zag deze schaal al maanden geleden, maar ik had die natuurlijk niet echt nodig.
Maar nu is er op veel plaatsen opruiming, en besloot ik toch het een en ander te kopen.
De schaal, en het geurkaarsje ( 50% bij de Z.eman).
Zeep ( 50% bij K.uidvat).
Petit four schaaltjes en hertje ( 50% bij A.en .H).
Pannenlappen 20 cent bij kringloopwinkel ( maar gemaakt door bejaarden in het plaatselijke  bejaardenhuis .
En de schaaltjes komen uit manlief zijn kerstpakket.
Het totaal is natuurlijk helemaal niks bijzonders, maar ik ben er blij mee!
Recept uit de happy Pear
Met pure chocolade in de chili.
Het mais dakje liet ik zitten, ik deed ze in een volkoren wrap met wat crème fraîche.
 Hier kun je het recept misschien wat beter lezen ( maar vast ook op hun site te vinden.

Gevulde paprika.

Met wel drie soorten verste kruiden!

 Dat is nog eens een lekkere maaltijd.
Net als dit..
Al had ik voor de foto de groene kruiden ( en ik heb ze in huis hoor) nog wel er over mogen gooien.
Ontbijt.
Je ziet ik ben weer helemaal terug bij de gezonde maaltijden.

Reden?
Ik was in huis bij een Syrische gezin.
Lieve aardige gastvrije mensen.
Dat betekende dat ik constant at, frietjes, soep ( linzen en champions), een compleet Syrisch ontbijt ( en ik kan je vertellen dat is niet mis),zoet eten zoals baklava en een flink stuk chocoladetaart, en ( toen ze van een Nederlandse dame hoorde dat dat hier in de kraamtijd gegeten word ) beschuit met muisjes, en dan niet één, nee meteen twee, om van de (4!) tosti's , net voor ik naar huis ging op de laatste dag nog maar niet te spreken!
En alle zoete drankjes die ik tussendoor kreeg.
Nee zeggen was geen optie ( ik heb het echt geprobeerd, en zeker niet alles opgegeten wat me aangeboden is).
Lief hoor, die gastvrijheid, maar...
Ik ben gewoon een kilo aangekomen in deze week.

En laten we eerlijk zijn, hoewel ik weer prima op weg was afgelopen zomer, sluipen stiekem de kilootjes er weer aan.
Ik kan nog dezelfde kleren aan hoor, maar ze zitten net wat strakker.
Want ik heb een vreselijke hekel aan opruimen, en vind dan ( stom ja) dat ik als beloning wel eens stuk chocola verdien....

En dat dagelijks naar buiten, en een stuk lopen of fietsen....dat is eens stuk minder leuk als het buiten koud en nat is.
Kortom tijd om weer wat op te gaan letten.

Zeker na het zien van deze film:

https://bmovies.re/watch-fixing-dad-2015-hd-1080p-quality-online-free-bmovies/watching.html

Vroeger had ik een lieve buurvrouw, die ziek was.
Door diabetes.
Haar zoon was bij ons in huis als ze weer eens opgenomen was in het ziekenhuis.
Ik ging haar elke avond helpen met de afwas en poetste een beetje in haar ( mini) huisje.
Haar naam was Marie.
Ze stierf veel te jong aan de complicaties van deze vreselijke ziekte, waardoor ze haar lieve en prachtige schoondochter en haar schitterende kleinzonen, nooit heeft leren kennen.

Ook had ik een fantastische schoonmoeder, die ( hoewel ze zo dicht bij ons woonde) ik pas echt leerde kennen aan het eind van haar leven.
Toen ze , door complicaties van die verschrikkelijke ziekte diabetes, in een verpleeghuis woonde.
Ik leerde haar toen pas kennen, omdat ze als ze bij mijn schoonvader was, nooit echt haar eigen ik liet zien.
Ik ben boos geweest op mijn schoonvader, omdat hij haar steeds verleidde om lekkere dingen te eten ( voor hem is stevig of zelf dik een teken van gezond en mooi), maar uiteindelijk maken we allemaal onze eigen keuze.
Zijn we zelf verantwoordelijk voor wat er onze mond in gaat!

Ik heb de neiging hetzelfde te reageren op problemen als deze dames deden: ik ga zitten pak iets lekkers...
Ik wil geen diabetes!
Dus ga ik dit jaar ten strijde.
Ik ga gezonder leven.
Gezond eten.
En hier over schrijven.
Voor Marie en voor Cor!

Kijk alsjeblief naar de film saving dad!
Omdat het een prachtige film is ( die op tv moet komen), maar ook omdat het onze ogen kan openen en de ziekte diabetes ( diabetes 2 dan) kan voorkomen , genezen of verbeteren, en dus het leven van heel veel mensen een stuk leuker maken!

Lieve groetjes, Franca.






zaterdag 30 december 2017

er past veel in een week

Hier zit ik te schrijven.
Niet aan mijn bureautje ( wat ik van mijn ouders kreeg toen ik geslaagd was voor de middelbare school), maar lekker in de huiskamer bij de kerstboom.
Nog even van die gezelligheid genieten, morgen gaat de boom weer in de doos.
Ik was een paar dagen langer vrij ( zijn eindelijk die dagen op die ik nog tegoed had) , en ik nam wat tijd om te denken.
 Ik las een boek ( nou ja dat probeerde ik).
En zag een voor mij enorm inspirerend filmpje:

https://binnenstebuiten.kro-ncrv.nl/fragmenten/een-oude-stal-in-kerstsferen

Wat een mensen, wat een ondernemingszin, en wat een doorzettingsvermogen.
Eerst sparen en dan weer wat verbouwen, zo deden wij het ook.
Het spreekt me enorm aan.
Ook hier is weer een verbouwing gaande, en zal het huis weer een stukje mooier worden.
Nu nog proberen dat schitterende sfeertje te vangen , van niet te veel spullen en toch gezellig.

Nog steeds ruim ik op, maar zo rustig als daar is het nog lang niet.
Wie weet lukt het ooit.
Ze waren overigens al eerder in binnenstebuiten, toen met hun tuin:
https://binnenstebuiten.kro-ncrv.nl/fragmenten/mesenhof-bergeijk
Kijken jongens, want het is prachtig!

Deze filmpjes inspireren me enorm!
Ik ga in het voorjaar zeker een kijkje in hun tuin nemen, en zal het huis filmpje nog een paar keer bekijken om ideeën op te doen!
Verder ging ik de keuken in.
Maakte ik een super simpele, maar heerlijke granola.
Lekker bij mijn kwark met fruit ontbijtje ( die twee dingen op de voorgrond zijn gewoon lepels, ik moest zelf ook even kijken).
Haalde ik wat wortels uit de tuin, en maakte een tomatensoepje( dat klinkt raar).
De dag erna ging ik voor de prei ( ook uit de moestuin) en maakte een lekker groene preisoep.
Beide voor de lunch.
Harde werkers in de kou ( in de verbouwingsruimte is nu natuurlijk geen verwarming) kunnen wel wat warms gebruiken.
Maakte dit recept uit het boek ( keer twee).
Wat er zo uit kwam te zien ( ik gebruikte meteen de hele zak spinazie).
Overigens maakte ik ook : gewokte kipreepjes met woksaus, (omdat ik eigenlijk de enige ben in huis die geen vlees eet) ,en dat werd ook op prijs gesteld !
Intoetsen bij Google en je krijgt Sonja's recept vanzelf.

Werd Kareltje ( hier als een hondje op de drempel van de keuken , wegens: verboden toegang dan voor katten tijdens het koken), een je weet wel kater.....
Doorstond hij dat met klasse ( kerngezond en sterk, gewicht precies in de prik en geen ongedierte of ander gedoe), en was meteen na de ingreep , weer gewoon fit en actief.
Het viel niet mee om hem een week in huis te houden!
Hier het boek waar ik uit kookte, en daarna nog veel meer van hun site.
Je zou toch 5 minuten recepten vinden die nog lekker zijn ook.

Zoals de granola.
https://thehappypear.ie/recipe/grain-free-granola/

Of het tomatensoepje wat zo klaar was:
 https://thehappypear.ie/recipe/how-to-make-tomato-soup/

En de ( hele groene, maar lekkere) preisoep:
https://thehappypear.ie/recipe/potato-leek-soup/
 Is het fantastisch dat er een samenwerking ontstond tussen de dames uit het bejaardenhuis die graag handwerken en de plaatselijke kringloopwinkel, maar mogen hun prijzen wel wat hoger komen te liggen.
Ik kocht alleen deze pannenlappen, maar er liggen nog stapels!
Wat ik ook kocht ( voor het eerst in een lange tijd, want ik had toch nog genoeg), is kleding.
Als je weg doet wat je niet meer draagt, kom je ook dingen tegen die je mist.
Dus ...weinig, maar mooi.
Ik vind dat ik geslaagd ben!

En nu...
Ten eerste bedankt voor alle lieve kerstwensen!
We hadden een heerlijke rustige fijne kerst.
Geen drukte , geen verplichtingen voor de kinderen alleen een gezamenlijke maaltijd.

Het menu:
Pompoensoep

runderlappen van Annie ( degene die het recept gaf).
Bloemkool spruitjes curry( recept uit plantaardige kerst).
witlofsalade.
waldorfsalade ( met selderij uit de tuin natuurlijk)
stoofpeertjes
gebakken krielaardappeltjes

door oudste ( fantastisch lekkere) gemaakte tiramisu
en natuurlijk ( vaste prik met kerst) ijstaart. 

Volgens opa was het :
Vreemd spul allemaal, maar het smaakte goed!
Neem daarbij de gezelligheid en hulp van de kinderen en dat we weer een jaar hebben gehad dat opa er nog bij mocht zijn, wat wil een mens nog meer?

En verder:
Moet ik me nu gaan klaarmaken om te starten in een gezinnetje.
En krijg ik tegelijkertijd wacht vandaag.
We zullen het zien.
Ik vind het gewoon spannend om weer te starten.
Ik ga mijn best doen!
En er voor de gezinnetjes ( en mijzelf) een fijne week van maken!

Voor jullie allemaal:
Een goed en veilig uiteinde ( doe alsjeblief voorzichtig met vuurwerk), en een goed begin van 2018, dat we er samen maar een fijn jaar van mogen maken!

groetjes, Franca.








zondag 24 december 2017

zalig kerstfeest

Een wat gekke foto voor deze dag.
Zo kun je zomaar leren, laptop aan en luisteren naar wijze levenslessen.
 Soms leer je ook heel anders.
De foto maakte ik om te laten zien dat ik het fijn vind om 's ochtends een kaarsje aan te doen in deze donkere tijd, liefst een met een fijn geurtje.
Het kaarsje staat bij mijn werkspulletjes, waarvan ik weet dat ik die echt niet vergeet, zodat ik het kaarsje niet vergeet uit te maken.

Maar dit was weer een les:
In huis bij zowel het gezinnetje wat helemaal niks had ( en toch van alles kon genieten), combineerde met een gezinnetje wat alles had ( en heel veel kritiek op iedereen).
Het viel niet mee om hier te werken.
Moeder en kind maakte het uitstekend gelukkig, maar de houding naar mij toe was, op zijn zachts gezegd niet leuk.

Dat trok ik me aan en ik probeerde heel erg om dingen uit te leggen, en goed te krijgen.
Er ging ook een mailtje naar een leidinggevende om te vragen of de website van het kraamcentum aangepast kan worden.
Dat gaat gebeuren, en de leidinggevende had echt een luisterend oor.

Ik leerde een grote les:
Soms zijn mensen zoals ze zijn.
Als ik me inzet, en mijn werk goed doe, is het goed.
Ik hoef niet te proberen om de mensen te veranderen.

Deze week las ik een boek: Mindful gelukkig van David Dewulf.

Deze tekst komt daar uit:

Vooropgestelde ideeën LOSLATEN
   brengt ons in een zachte,
 accepterende ruimte van wat is.
Dit is een geschenk voor jezelf
en voor de mensen om je heen.

Je kijkt niet naar het leven
door de bril van verwachtingen.
Je kijkt naar het leven zoals het is.

Je reageert niet op de frustratie
van het niet-ingevuld zijn
van jou fixatie
op je VOOROPGESTELDE IDEEËN,
maar je antwoord
op het geheel van het leven.

Je ontspant met hoe de dingen zijn.
Je cultiveert respect voor alles en iedereen,
inclusief voor hoe jij nu bent,
zonder façade of oordeel. 

Ik ben daar nog ver vandaan.
En toch....eigenlijk wilde ik gisteren nog zoveel doen.
Eten koken, voor 1e kerstdag, opruimen ( ben nog steeds in de opruim modus), het huis aan kant hebben voor kerstmis.
Maar opa voelde zich wat alleen ( zoals zoveel mensen in deze dagen), en de kinderen kwamen om aan de verbouwing te gaan werken, en oudste had de keuken nodig om het nagerecht te maken....
En dus zie je ons op de foto rustig breien, koffie drinkend en taart ( peren speculaastaart, direct uit de oven, helemaal vergeten om er abrikozenjam op te doen) etend genieten.
Gingen manlief en ik daarna nog een flinke wandeling maken naar het water hier in de buurt, om langs het strand terug te dokkelen ( het strand was net gefreesd).
Uitgewaaid en fris kwamen we terug.

Vandaag is het kerstmis.
Het huis is niet perfect aan kant.
Het eten is goed , maar niet perfect.
We gaan samen met opa en de kinderen van een fijne maaltijd genieten.


Ik wens jullie  allemaal een fijn en ontspannen kerstfeest!
En een goed 2018!

groetjes, Franca.

maandag 18 december 2017

wachten, rommelen en een lesje nederigheid

Ontbijt.
Met oude tijdschriften in kerstsfeer.
Lampionnetjes in verschillende fases en een mini potje met bloemenzaad.
Samen met een oud vaasje ( nog van mijn moeder).
Zo simpel, zo fijn om naar te kijken.
Twee oude bloempotten van mijn moeder.
Die vind ik zo niet zo mooi.
Binnenkort een foto van hoe ze geworden zijn...
 Nog meer oude ( kerst) tijdschriften en een paar bijpassende biebboeken.
Je moet wat, al wachtend.
Terwijl buiten de laatste sneeuw nog ligt.
Wacht, maar liefst twee dagen voor er een oproep kwam.
En die kwam een half uur voor de wacht zou stoppen.
Een collega moest eigenlijk eerst maar....... haar kapster zou komen....nooit geweten dat je dan niet naar je werk hoeft te gaan.
Geen probleem voor mij hoor, nu was ik tenminste aan de gang.
 Tot die tijd rommelde ik wat aan in huis.
Dit was een kerstbal ( gekocht voor 50 cent in de kringloopwinkel).
Wat een kunstwerkje zat er om heen!
De witte ( plastic) bal kan gewoon de boom in.
Het kleedje kan op een grote....
of kleine tafel.
Daar had ik ze voor gekocht.
Nog een rommeltje, nog even geen tijd om aan het poppenhuis te werken, maar dat komt nog wel.
En hier ...is een kerstboom dus eigenlijk niet voor...

Foto gemaakt door manlief.
Ik was inmiddels aan het werk.
In twee gezinnetjes ( beide drie uur per dag).
Start in een gezinnetje, paar uurtjes werken, dan naar het andere, drie uurtjes en nog voor een uurtje terug naar het eerste gezin.
Bijzondere gezinnetjes, waar ik veel van leer.
Zoals de vriendelijkheid van het gezinnetje, wat werkelijk helemaal niks heeft.
Ben ik aan het piepen over opruimen en versimpelen.
Ik heb nog veel te leren!

Ik zou zo veel voor ze willen doen, maar willen ze dat dan wel?
En wat kan ik doen, dingen geven?
Ik ben bang dat ze daar niet zo op zitten te wachten.

En dan lees ik van Laura.
Wiens man zeven jaar geleden heel plotseling stierf.
Kleine rekensom , laat zien dat de jongste toen 5 was.
De middelste 12, en de oudste 14.
En dan schrijft ze toch, dat het gelukkig goed met ze gaat.
Diepe buiging!

Voor Laura en haar gezin, voor het gezinnetje waar ik in huis ben, en voor de dame waar ik contact mee heb, die het ( om het zacht uit te drukken) erg moeilijk heeft.

Voor Annemiek haar actie kan ik geld over schrijven , dat is makkelijk.
 http://annemieksmijmeringen.blogspot.nl/

En Annemiek weet precies hoe ze zoiets aan moet pakken.


Bij anderen ligt het een stuk moeilijker.
Soms kun je niet eens iets doen, alleen hun verhaal aan horen.
En met veel respect aan ze denken, een kaarsje aan steken, en gewoon je best doen.
Dat ga ik voor dt gezinnetje nog een dag doen.
En dan los laten.

Ik zei het al, ik moet nog veel leren!

groetjes, Franca.
 














dinsdag 12 december 2017

wit gedoe

Het had al een beetje gesneeuwd, toen ik mijn neperdenepkrans buiten hing...
Een dag later zag hij er ineens een stuk natuurlijker uit....
Beetje vreemd zo tussen allerlei kerst dingen, maar gisteren hadden we ( eindelijk) onze sinterklaasavond. Al besloot Kareltje wat vroeger te beginnen met uitpakken.
Taco's ( met gehakt en vegetarisch) en ijs met chocoladesaus.
En voor ieder één pakje ( of een paar hele kleine pakjes).
Simpel, en gezellig!
Dat witte gedoe buiten is maar wat spannend.
Jullie zijn misschien al doodziek van alle sneeuw foto's,  maar ja hoe vaak komt het hier voor?
Dit is een kijkje vanuit het keukenraam.
Het blijft toch prachtig om te zien?
Ik loop lekker mijn rondje, met knisperende sneeuw onder mijn voeten.
Maar morgen moet ik starten...dan is het vast een stuk minder leuk.

Voor nu:
Het opruimen samen met dochterlief ( zoals Maria deed), loopt nog niet erg.
Dochterlief heeft natuurlijk ook een baan van 40 uur, en een eigen huishoudinkje bij te houden.
En dus ga ik zelf langzaam maar zeker door.

Niet volgens een systeem, gewoon aan het poetsen, iets tegenkomen en dat opruimen , van wat losse spulletjes tot een puinhoop kast.
En omdat ik best even vrij was, ga ik echt verschil zien in huis.

Ik bedacht dat het voor mij zo werkt :
Eerst ben je pas getrouwd, is je huis nog erg leeg en maak je trots als je bent, veel vaker schoon dan nodig is.
Geen haartje ligt er fout.
Dan komen de kinderen ( ik was toen veel thuis), die veel spullen "meebrengen".
Gelukkig had ik tijd genoeg om alles netjes te houden, en ook het regelmatig terugkerende dagje hulp van mijn ouders ( vooral voor kasten, nog altijd mijn zwakke plek), was een heerlijkheid.

Gek genoeg begon het lastig worden van het huishouden voor mij dus veel later.
De kinderen groot, ik weer onder contract ( i.p.v. als oproepkracht) aan het werk, je huis regelmatig ( behoorlijk) in puin aantreffen als je ( moe) thuiskomt.
De burn-out was de druppel, ik kreeg veel zaken niet meer voor elkaar.
Lang dacht ik dat de kinderen meer moesten doen ( en hoe fijn dat ook zou zijn), nu weet ik dat niet helemaal de reden was dat met name de kasten langzaam dicht slipten.
Als ik hier alles netjes ( en een stuk leger) heb, is het huishouden gewoon veel makkelijker .
En is iedereen ook net wat meer bereid om het netjes te houden.
Ik ga nog even aan de slag!

Fijne ( opgeruimde) week!
groetjes, Franca.