Het Keukenraam

Het Keukenraam
Het Keukenraam

dinsdag 11 oktober 2016

zo leeg...





Eerst maar even een bakkie, en dan langzaam opstarten , zo ga ik ook te werk als ik ga poetsen, kan ik tussendoor even (de inmiddels koud geworden) thee drinken.
Het eten was niet speciaal ( gewoon een kommetje voor mij, omdat de rest een schotel met vlees had).
Zo at ik het de eerste dag .
De tweede dag nam ik het mee naar buiten...
 Daar gaat het om. Lunchen in de veranda , met de nieuwe genoeg er ook nog bij, wat wil een mens nog meer.
Tja...dat is dus een van de laatste keren geweest.
Gisteren kregen we te horen dat we de veranda zo snel mogelijk af moeten breken, om nog kans te maken op een B&B in de pipowagen.
Het doet zeer. Niks te klagen hoor.
We hebben er een paar jaar heel erg van genoten, vierde feestjes ( 25 jarig huwelijksfeest, verjaardagen en de feestjes die de kinderen hier hielden), stookte een vuurtje ( één keer ook door een lieve lezer van dit blog), en hadden heerlijke rustige avondjes samen bij het vuur. Of alleen met een goed boek.
En toch....wat zullen we het missen!
Maar de gemeente is onverbiddelijk : eerst de veranda ( door hen tuinhuis genoemd) afbreken, dan maak je kans op toestemming voor de pipowagen en daarna kun je opnieuw een bouwvergunning aanvragen voor de veranda.
We gaan er nog een paar dagen heel erg van genieten, omdat we weten dat het in ieder geval nooit net zo mooi terug zal komen.
Niet met die mooie ( door manlief met liefde) gemetselde wand.
Niet met de open haard.
Niet zo mooi ruim.
Niet op dezelfde plek.
Dit weekend nog een klein afscheidsfeestje, jammer, maar we gaan voor de toestemming voor de pipowagen, daar doen we het voor.
Ik hou jullie op de hoogte!
 Leeg...
Nou ja, een tafel bleef er over ( doen jullie die weg voor mij).
En een paspop, die nog die kant op moet ( en die ik maar even een jas van mezelf heb aangedaan), wat een leegte.
De oude slaapkamer van dochterlief .
Vreemd hoor, de kamer bleef tenslotte in gebruik toen ze voor haar studie op kamers was.
Maar dit is voor het echie  ( sorry voor de uitdrukking).
Echt dus, dochterlief is nu echt het huis uit...
Leeg is dus de juiste uitdrukking.
Gelukkig zei ze dat ze deze week een keertje samen komen eten. Moet ik dan nog uitleggen dat ze eten op aanvraag krijgen?
Dat ik enorm geniet als alles weer even thuis is?
Het gaat wel wennen hoor, alles op zijn tijd.


We gaan de kamer als tijdelijke slaapkamer voor ons en later ook voor jongste gebruiken, als we boven verbouwen.
Daar zijn we helaas nog steeds niet aan toe gekomen ( en gezien we nu de veranda af moeten breken, zal het nog wel even gaan duren).
Wat doe je om grote veranderingen te verwerken?
Ik ga de keuken in.

Maakte een Indisch gehaktbrood voor de mannen ( uit het "buitengewoon"familiekookboek van C 1000 en Jumbo).
Met de bijbehorende salade.
Niks zo fijn als een tafel vol smullende mensen.
Met als toetje: beschuitjespudding, uit hetzelfde boek.
 Daar omschreven als ontbijtgerecht voor vier personen....
 Wij maakte er een toetje van met zelfgemaakte vanilleyoghurt ( gewoon twee zakjes vanillesuiker  in een bak yoghurt voor iedereen), maar met kant en klare vanilleyoghurt of een bolletje ijs is het vast ook heerlijk.
 Als je dan in het weekend blogs zit te lezen ( van Wimke Tolsma in dit geval), dan maak je toch ook even...
Die rommelige laagjestaart.
Simpel, en lekker.
Koffie er bij. Aansnijden...
 Alleen...moet je geen prachtig taartje verwachten op je bordje.
De smaak was er niet minder om!
Wimke kreeg het trouwens wel voor elkaar, daar waren de bladen ook iets dikker.
Ik denk dat niemand er hier iets op tegen heeft als ik nog een poging waag.
Over die blog van Wimke: prachtig!
Ga vooral eens kijken!
Tot slot.
Fietste manlief en ik dit weekend 17,5 kilometer ( om tot mijn schande een straat langs mijn vorige gezin te komen, maar ja met hard werken en lange dagen..) naar de swan market.
Waar we genoten van de sfeer, veel leuke dingen zagen, een lekker hapje aten ( buiten in het zonnetje) en een vachtje kochten.
Zodat mijn "nieuwe"breistoel nu nog lekkerder zit.
Dezelfde kilometers terug, maar nu onderbroken door bezoekje aan een hele leuke winkel , met theehuis en gratis mee te nemen boeken ( en ik nam er niet één mee)  en later een koffiebezoekje aan een vriendin.
Dat allemaal met heerlijk weer, wat kan een mens het goed hebben.

En verder: hoop ik volgende keer mijn roze vest af te hebben, en op een foto te laten zien.
Heb ik de bovenverdieping zo flink aangepakt dat zelfs de mannen het bij thuiskomst opviel. Heerlijk om weer een wat langere periode vrij te zijn, dan kom je weer eens aan extra dingen toe. Voor nu: de huiskamer aanpakken, wat leger maken en bedenken wat ik met de huisraad van de veranda ga doen.....

Veel inspiratie en goed werklust gewenst!

Groetjes, Franca.