Het Keukenraam

Het Keukenraam
Het Keukenraam

zaterdag 19 december 2015

wat extra licht in donkere dagen

Voedertafel voor de vogeltjes.
Gewoon, omdat ik er zo van geniet, die vogeltjes voor het keukenraam.
Ik had hier zo graag een kant en klaar ( of tenminste bijna) vest laten zien.
De ( harde) waarheid is dat ik op het ogenblik dat er gemeerderd of geminderd ( weet het niet eens zeker), moest worden, in een paniek schoot en er geen steek meer aan durfde te werken!
 Blij word ik de hele dag van dit kerstmannetje.
Tenminste van het geheel met het koperen lichtsnoertje.
Het brand inmiddels de hele dag.
Zalig zo'n lichtbronnetje in huis.
Tja...ik ben eigenlijk van het positieve, en dat wil ik graag zo houden.
Maar soms is al het positieve opzoeken niet genoeg.
Ik heb het zo lang proberen vol te houden.
Toch moet ik het nu toegeven: even rust, een extra dosis licht, een paar dagen thuis ( een fantastische man die meteen een vrije dag op nam en mee naar de huisarts ging), het komt goed! Een van de adviezen: wat extra licht!
 De dag er voor kocht ik nog dit mooie kopje , helemaal voor mezelf.
Natuurlijk alleen omdat het nu voor 70% afgeprijst was. Maar dat maakt me niet minder blij ( juist nog blijer).
Groen en nog groener, grappig dat dit zo bij elkaar uit komt.
Zou het zijn omdat groen zo'n positieve kleur is ( en ik dat stiekem nu wel even kan gebruiken).
Cannelloni.
Heerlijk eten, maar wel even wat werk.
Omdat de plaatselijke supermarkten hier echt geen kant en klare cannelloni verkopen, acht lasagne velletjes voor koken.
 Gisteren voor het eerst in dagen weer eens zelf gekookt ( met de hulpkok in de buurt), het ging bijna helemaal goed ( alleen vergat ik de noten toe te voegen aan de vulling, die heb ik dus nog maar boven op de schaal gegooit, die al in de oven stond).
 Het smaakte er niet minder om.
Zelfs mee etende maat van jongste ( erg kritisch wat betreft eten) smulde er van.
De pompoen is door manlief gebakken en kreeg op het laatste een lepel ahorn siroop.
Maakt het verrassend lekker!
Het toetje bewaarde ik voor de avond.
Gezien ik na voorgaande foto nog een tweede portie nam ( en het een erg machtig gerecht is).
Hier het toetje boven op mijn breiwerkje ( drie keer raden wat ik maak), en de nieuwe Genoeg als fijn leesvoer.

En verder, tja, rustig aan, maar niet te rustig.
Elke dag weer een stapje.
Door manlief met zachte dwang weer aan het wandelen.
Ik heb het nog niet echt aan iemand laten weten.
Eerst even laten bezinken.
Lastig dat ik ziektedagen op moest nemen ( al weet ik echt wel dat ik zo niks kan betekenen voor een gezinnetje) , dat was inmiddels al weer vijf jaar geleden.
Wat meteen mijn valkuil is.
Doorgaan tot het echt niet meer gaat, wel zorgen voor anderen, maar zelf denken dat ik alles wel aan kan.

Nu dus niet.
Even pas op de plaats.
Ik blijf hier gewoon schrijven, en hoop in no time weer mijn eigen sterke, vrolijke zelf te zijn!

Lieve groetjes, Franca.