Het Keukenraam

Het Keukenraam
Het Keukenraam

woensdag 8 augustus 2012

the spirit of the forties

Een foto van een etalage. Op vakantie in Engeland in het plaatsje Bakewell.
Daarvan maakte ik ook "stukjes" foto's. Van boekjes uit die tijd, en wat te denken van de nostalgische pyjama zak?

Hoe intrigerend kan een etalage in een informatiecentrum zijn?
Zo intrigerend dat we na de lunch besloten om op zoek te gaan naar het museum. Niet te geloven maar waar: het bleek direct achter het eethuisje waar we de geluncht hadden. Daar kwamen we tien minuten later achter. Er was een paadje wat verderop, wat achter het eethuisje uitkwam.
Het museum ( pje) heet:


The Spirit of the Forties

 

 En zo kwamen we terecht in het kleinste museumpje wat ik ooit bezocht heb! Het is wat donker, maar zie je de schorten en het korset?    
Wat een sfeertje! Maar meteen ook: De tijd van tweede wereld oorlog. En dan vooral wat voor invloed het op het "thuisleven " oftewel the homefront had.
Terwijl ik genoot van de kleding, meubeltjes en het fijne sfeertje, vertelde Nathan over de oorlog , hoe die voor de Engelsen was.

Wat een mooie kleurtjes. Wat een huiselijkheid. Die werd natuurlijk extra belangrijk omdat het "buiten" zo'n ellende was.
Zie je die tas?
En de geborduurde kleedjes?

 Zo'n koffer-platenspeler staat hoog op het verlanglijstje van dochterlief.
Toen was het zo belangrijk muziek. Ik heb er nog spijt van dat ik de c.d. met muziek uit de oorlogstijd ( die ik zag in een charity shop) niet gekocht heb. Maar ja, een mens kan niet alles kopen!


Ongelooflijk hoeveel er te zien kan zijn in zo'n minimuseumpje!
En wat een enthousiasme van Nathan die ons een " rondleiding" gaf en prachtige verhalen vertelde.

 En daarom kwam ik vandaag terug op dit bezoekje. Nathan vroeg bezoekers om een stukje over die tijd te schrijven. Ons vroeg hij speciaal om verhalen van ouders en grootouders uit de oorlogstijd. Met name verhalen over de mensen thuis. Hoe zij de oorlog door kwamen. Ik beloofde hem om mijn schoonvader verhalen uit de oorlog te vragen en die naar hem te sturen via mail.

Er zijn verhalen te vertellen , zo was mijn tante hier (op een bleekveldje naast het huis waar wij nu wonen) de was aan het ophangen, toen de oom van mijn man haar riep ( toen een jaar of 7/8). Mijn tante liep naar hem toe en enkele seconde later viel er een  granaat op de plaats van de waslijn. Ze hebben niks meer teruggevonden van de was of wasmand... En waar ze seconden eerder nog stond, was nu een gapend gat...

En toch: ik was ervan overtuigd nooit het verhaal te vergeten van mijn tante die een schotwond opliep en dat dezelfde kogel een soldaat doodde. Toch wist ik niet meer precies hoe het ook alweer was gegaan en vroeg het een ( de enige nog levende) tante. Helaas is haar geheugen niet meer wat het was. Een zo fascinerend verhaal wat voor altijd verloren is.

Toch wil ik het nog proberen te achterhalen.
En zo leveren een leuke etalage en mooie sfeerplaatjes  misschien wel een schat van informatie op die we niet moeten vergeten en mooie verhalen voor de volgende generatie !

        groetjes, Franca.

4 opmerkingen:

Pien zei

Wauw...wat bijzonder...en inderdaad, wat een mooie kleurtjes allemaal...

Trudy zei

Ik krijg steeds meer zin in een vakantie in Engeland...

ver-greetmenietje zei

Franca, ik zal een logje wijden
aan het recept van rabarbertaart.
Ik heb een paar recepten...
Is dat goed voor jou? Want ik zie
geen mailadres staan?
Ik ga er nu aan beginnen sie...
liefs
Ps. je logje lees ik daarna wel hoor ;)

franca zei

ver-geetmenietje: Dank je wel!
Mijn man heeft al aangeboden om weer een e-mailadres bij mijn blog te plaatsen. Ik zal het hem dit weekend nog eens vragen. Dan kan ik ook makkelijker bij sommige blogjes reageren. Probleem is dat mijn gewone e-mailadres ook mijn achternaam heeft. En ik ( nog een beetje) anoniem wil blijven. Nog even uitpuzzelen hoe we dit aan gaan pakken dus. Wat geweldig dat je speciaal voor mij een blogje over de rabarbertaart-recepten hebt gemaakt. Helemaal super!