Het Keukenraam

Het Keukenraam
Het Keukenraam

donderdag 30 mei 2024

van bloemen en zo...hoe het soms lopen kan


 

 Hoe lief!

Een bloemetje van schoonzoon en onze kleindochter ( en dus natuurlijk ook van dochterlief, maar die was aan het werk).

Of ik kwam lunchen vroeg schoonzoon op zijn papadag.

Heel graag, maar helaas heb ik geen auto vandaag ( en moet ik echt eens gaan poetsen en ruimen).

Of hij en kleindochter dan hier mochten komen lunchen?

Natuurlijk!

Wetende dat ik een wat lastige tijd had gehad bracht hij dit boeketje mee. Hoe lief is dat. En die lunch?

Er waren nog afbakbroodjes in huis .

Bovendien is zo'n onverwacht bezoek altijd feest!

 

 

Later ging ik een bloemetje halen voor een dame van ons handwerkgroepje die pas verhuisd was.

Bleken er pioenrozen te staan...

 

 

Nou koop ik niet zo snel bloemen voor mijzelf.

Maar pionrozen...die kan ik niet weerstaan!

 

 

Die avond kregen we van een andere dame van het handwerkclubje allemaal twee bloemen en een leuke tak. Een super lieve geste , onze gastvrouw kreeg dezelfde bloemen in een groot boeket.

Omdat wij daar altijd zo welkom zijn en ze ook altijd voor koffie en thee zorgt ( we bakken wel om de beurt iets voor die avond). 

Weer zo'n lief gebaar!

 

Zoekend naar een vaasje voor dit leuke boeket, kwam ik deze tegen. 

 


Maar die was in de bijkeuken onder het aanrecht ergens tegenaan gekomen en wat beschadigd.

Zoals je ziet was de oorspronkelijke kleur niet helemaal mijn ding, maar vond ik de vorm wel mooi.

 


 Even bijwerken.

 

 

Deze bewerkte ik om dezelfde reden destijds ook zo, en die is ook even bijgewerkt ( ik had natuurlijk weer te veel verf op mijn kartonnetje gedaan).

 

 

Misschien kun je zo nog net het goud zien wat erdoor komt.

Ik zocht even wanneer ik dit in eerste instantie gedaan had.

En dan is zo'n blog makkelijk, hoewel ik toen alleen van twee andere vaasjes een foto heb geplaatst ( alleen vooraf).

 

 

 

De blog is die van 18 december 2017.

 

 

Als je dan ziet dat de slakken "de roosjes van oma"aan het opsnoepen zijn, zet je er daar ook even een paar van binnen.

 

 

En zo heb je ineens vier boeketjes op een rij.



Hier een foto van een blogje van 10 december 2019 .

Toen heb ik hetzelfde spul gebruikt voor een surprise.

Wat was dat een super leuk projectje!

 


Schoteltje staat klaar ( ik blijf nog even bij lekker en snel vegetarisch).


Best lekker vond ik , manlief vond het heerlijk.

Italiaanse ovenschotel.

Met voor manlief gewoon verste worst erbij.


De dag erop ( toen jongste kwam eten), maakte ik dit.

Röstischotel met shoarma, uit: eenpansgerechten & traybakes van lekker en simpel.

Iets aangepast, omdat ze in het recept 250 gram kipfilet gebruiken.

Ik gebruikte 350 gram vega shoarma ( met een beetje extra shoarmakruiden).

Bakte die apart in een pan ,

De rest volgens recept, ( wel eerst de uitjes aanbakken voor ik de bevroren rösti erbij deed) en pas op het laatst even samen doorbakken.

Ik had beide pannen zover klaar staan en moest toen even mee de auto ophalen ( dat verhaal komt zo).

 https://www.lekkerensimpel.com/rostischotel-met-shoarma/

Mocht je het hieronder niet goed kunnen lezen, kun je dit recept ook op de site vinden. 

Ik heb zelf ( wegens het nog even opbakken) , wel voor twee pannen gekozen, maar dat terzijde.

 

 

Helaas vergat ik in alle consternatie om een foto van het bord te maken.

Maar er is nog wat over ,dus misschien vanavond.

Wat ik wilde zeggen: Dit is zo ongelooflijk lekker!

Ik verwachtte er echt niet de wereld van, maar was prettig verrast hoe lekker het was!


Die consternatie?

Ja we gingen dus "even" de auto ophalen.

Moest voor zes uur dan is de garage dicht.

Maar omdat de weg naar het dorp hier vier maanden afgesloten is, kunnen we met de auto alleen via een flinke omweg bij het dorp komen.

Bleek daar ook nog een ( gelukkig niet al te lange) file te staan.

Al zagen we de andere kant op een grote file staan, waarschuwing om de terugweg via de andere kant rond het dorp te rijden.

We waren op tijd!

 

Ik reed met mijn auto ( die een kleine beurt had gehad) naar huis en vond het niet fijn rijden.

Ik dacht nog: "dat ligt vast aan mij, ik vind veranderingen niet fijn en moet vast wennen aan de verbetering".

Thuisgekomen vertelde ik dit tegen mijn mannen ( beide zoons en manlief waren in de schuur).

Maar eerst eten ( oudste at niet mee, die kwam iets ophalen en ging thuis eten).

 

Na het eten besloten manlief en jongste zoon toch maar even een proefritje te maken, waarbij ik mij verontschuldigde, omdat het vast aan mij lag...

Bleek het helemaal fout te zijn.

Ik mocht van manlief echt niet meer met die auto rijden!

Dat zou heel gevaarlijk zijn.... 


Dus heeft manlief mij naar het handwerkgroepje gebracht ( en weer opgehaald).

Wat een gedoe, zeker omdat we nu zover om moeten rijden.

Hij gaat zorgen dat de auto weer bij de garage komt.

En dus heb ik zeker tot zaterdag geen auto.

Goede reden om weer eens iets extra's aan te pakken in huis.

Ook ongemak is altijd wel ergens goed voor!



Nou bedenk ik pas dat die twee bloemetjes misschien ook leuk geweest waren in het vis vaasje...

 

Aan de slag Franca, huppekee!

Groetjes en een fijne en veilige dag !

Franca.


ps de mijne kan al niet meer stuk.

Ik kreeg net een super lief filmpje van onze kleindochter!





zondag 26 mei 2024

ik heb er zin in in...

 

Het leven is niet altijd perfect ( soms verre van), en toch heb ik op het ogenblik de neiging de uitspraak te doen van een klein meisje in een reclame voor een reisorganisatie.

Ik heb er zin in in.

Dat gezegde schijnt dan weer uit een tv programma van haar vader ( mede acteur in het reclamefilmpje) te zijn.

Eerlijk gezegd had ik dat tv programma nog nooit gezien, maar heb ik nu een paar stukjes opgezocht om de zin in in te vinden.

Grappige, stevige humor, niet voor iedereen weggelegd denk ik.

Maar dat terzijde.

Ik heb er zin in in.

In dit ontbijtje (normaal niet zo netjes, gewoon een bakje met van alles erdoorheen, nu mooi op de foto , om die aan de gever van het bakje te kunnen sturen).

En in zoveel meer, maar dat komt zo.


 

 Vulling voor de samosa's ( en niet de kipstukjes wat ik eerst dacht) op de foto.

Op woensdag eet jongste vaak mee, en hoewel hij nooit klaagt over vegetarisch eten, wil ik hem soms ook wat vlees voorschotelen.

Kip in dit geval ( scharrelkip dat dan weer wel).

 

De bedoeling was Pitabroodjes met kip ketjap uit:lekker en simpel eenpansgerechten en traybakes.

Nou had ik geen pitabroodjes in huis, maar nog wel afbakbroodjes , en ik weet dat zoonlief die ook best lust.

Voor mijzelf had ik pittige samosa's gemaakt uit: Lekker en simpel vegetarisch.

Waarvan er eentje niet zo mooi uitzag, omdat ik het hartige deeg te snel al uit de vriezer haalde, waardoor het moeilijker te vormen was, een leer voor de volgende keer.

Voor manlief was er ook nog een AGVtje van de dag ervoor.

Met een bak sla erbij krijg je dan zo'n soort tafel.

 

Mijn bord, met lelijke samosa.

 

 

En dat van zoonlief inclusief saus, nog zonder de sla.

 Het bord van manlief heb ik maar even niet op de foto gezet ( hoewel hij het heerlijk vond). 


 

Een andere keer hielden we het simpel:traybake met krieltjes en lekkerbekjes .

Opnieuw uit: lekker en simpel eenpansgerechten en traybakes.


 

Kleindochter was jarig.

Eén jaar alweer

Alle clichés over hoe snel het gaat...helemaal waar.

In gezinnen zeg ik vaak: clichés zijn niet voor niks clichés.

Het zijn uitspraken die zo vaak gedaan zijn dat ze cliché genoemd worden.

Er zit altijd zoveel waarheid in.... 


Hoe dan ook...ze kreeg van ons een butenkeukentje.

Heel simpel, waar ze heerlijk met water en zand kan spelen.

Iets wat ik onmisbaar vind voor kinderen, en stiekem belangrijk voor hun ontwikkeling, en natuurlijk vooral gewoon leuk!

 

Daar wilde ik ( zoals mijn moeder ooit voor mijn kinderen deed) een leuk setje bij maken.

Nou heb ik helaas absoluut niet het geweldige naai talent wat mijn moeder had, en bovendien zou dit buiten in de modder gebruikt gaan worden.


 

 

En dus besloot ik wat oude hand en theedoeken te verknippen.

 

 

Nou waren de hand en theedoek, en de vaatdoekjes en zelfs het schortje heel simpel te maken.Maar ja die ovenwantjes...

 

 

Nee, ze werden niet perfect.

 

 

Ze zijn zelfs niet precies hetzelfde, maar na een wasbeurtje mogen ze gewoon bij het setje en straks mee de modder in.

En die verjaardag?

Daar zat ze, buiten, in haar eigen stoeltje, nog een beetje overdonderd door alle belangstelling , kreeg ze een cakeje met een kaarsje wat ze samen met mama uit mocht blazen, en at voor de eerste keer die enorme zoetigheid.

Geen fotoshoot met taart smach, gelukkig niet!

Gewoon een klein meisje dat voor het eerst een taartje eet. eerst met haar vingers en later toch maar met een lepeltje.

Maar met veel plezier en lekker genietend.

Gewoon, met wel een opa, oma en oom die probeerde mooie foto's en een filmpje te maken ( waar ik dan weer een foto van maakte, voor het leuke beeld van die trotse oom en grootouders).

Waar later haar moeder een super leuke combi van maakte, met de mooiste foto's en een filmpje om later nog eens van te genieten.


 

 



Door het dreigende onweer moesten we de boel snel inpakken en naar binnen.

Intussen was de overbuurman van dochter en schoonzoon ( die ze goed kennen) van de trap gevallen.

En hoewel de ambulance kwam ( buurman had al een keer zijn rug gebroken), besloot die om hem niet mee te nemen, maar met eigen vervoer naar het ziekenhuis te sturen.

Zijn vrouw was pas tien dagen daarvoor bevallen van hun 2e kindje en had ook nog de zorg voor haar anderhalf jaar oude dochtertje, familie alleen ver weg.

Dus kreeg schoonzoon een telefoontje met verzoek om......

Hoe jammer zou het zijn als hij de 1e verjaardag van zijn dochter niet mee zou maken.

Gelukkig besloot mijn schoondochter ( van onze oudste) dat zij wel het ritje wilde maken, samen met mijn zoon, terwijl ze de goede (buur) man niet eens kende en het toch een ( alleen enkel al) ritje van ruim een half uur was.

Hoe lief was dat!

Buurman zijn vrouw werd mee naar het feest genomen, die afleiding kon ze wel gebruiken, en via de telefoon werd ze op de hoogte gehouden hoe het met haar man ging.

Overbuurman bleek gelukkig zijn rug niet opnieuw gebroken te hebben, alleen zijn neus...

En ja wie zijn neus schend.... maar dat komt wel goed.

 

Intussen werd het binnen gezellig druk.

Met kindjes die net konden lopen, nog alleen kruipen en zich overeind trekken aan alles wat maar in de buurt stond, met een piepklein baby'tje in een kinderwagen ( die tussendoor ook nog gevoed moest worden, net als een groter kindje wat nog borstvoeding kreeg), met gasten die vertelde over een mooie reis die gemaakt was, over leuke dagelijkse zaken en natuurlijk de mannen over allerlei technische dingen.

En daar tussendoor waren dochterlief en schoonzoon perfecte gastheer en gastvrouw en kregen we zelfs nog een lekkere maaltijd voor we naar huis gingen.

Kleindochter genoot van de kindjes en samen speelde ze met "oud" en nieuw speelgoed, en elkaar. We kregen nog een ridder voorstelling van een vierjarige en zagen hoe heerlijk alle kindjes speelde.

Wat hebben alle mensen genoten van dat kleine spul en het blije snoetje ( vooral na het slaapje) van kleindochter!

Wat een prachtige dag! 



 De maandag daarop ( normaal een oppas dag) was een feestdag, dus helaas voor mij geen oppas feest.

Ik heb er nog even over gedacht om dan toch maar te gaan werken, maar besloot uiteindelijk om dat niet te doen.

We gingen naar een kunst expositie.

Eigenlijk niet iets wat wij normaal gauw doen, maar dit was een bijzondere.

Er was werk van mijn beste vriendin te zien!

En hoe bescheiden ze ook altijd is over haar kunst, ik vind die prachtig.

Hoewel ik ooit wel lessen kunstgeschiedenis had, en sommige moderne kunst best mooi vind, vind ik het werk van mijn beste vriendin veel mooier .

Toch van een andere ( voor mijn mooiere) orde, en natuurlijk omdat het van mijn beste vriendin is.

Ze is er zelf altijd heel bescheiden over.

Maar de werken moesten eerst door een kritische commissie , waar toch maar mooi twee van haar werken door kwamen, en een ervan kwam zelfs met een foto in de krant.

Ik heb haar daar grote complimenten over gegeven, maar de bescheidenheid (die siert) is gebleven.

Misschien vind ik deze nog wel extra mooi omdat het meisje zo ijverig zit te breien...


En dan komt er weer een werkdag.

In de ochtend zet ik een schoteltje klaar:

Pasta met kaassaus en spinazie uit: lekker en simpel vegetarisch.

Wat ik toen nog niet wist is hoe heerlijk dat later zou zijn..

Ik kwam namelijk in een gezin waar al drie pubers waren, en er nog plaats was voor een piepklein babymeisje.

Meer dan genoeg plaats.

Zowel in hun harten ( zelfs van de puberzoon) als in huis.

Een prachtige woonboerderij van bijna 400 vierkante meter.

Waarom dit van belang is om te vertellen?

Niet om te pochen ( daar waren het de mensen niet naar), maar om aan te geven hoeveel kilometer ik in dit huis liep!

Vanaf de keuken naar de grote hal achter ( voor in huis was er ook nog een, compleet met grote boekenkast om aan te geven welk formaat we het over hebben), naar de trap en dan de overloop over .

De ouderslaapkamer en babykamer waren dan helemaal aan het eind, een flinke wandeling.

Zodat ik op de meeste dagen zo'n achtduizend stappen op mijn stappenteller had, voor ik naar huis ging.

En tel daarbij dat de auto zowel bij ons als bij hen op de plaats bij het huis kon staan, dus puur de binnen stappen zijn daarmee berekend! 


Neem daarbij de hoeveelheid puber was, een droger die er niet echt zin in had , twee wasrekjes en buiten goot het werkelijk van de regen.

Met een lieve oma die erg ziek was ( en uiteindelijk toch nog haar kleindochter gezien heeft en anderhalf uur met haar op schoot heeft zitten genieten).

Met twee heel intelligente en leuke, lieve ouders.

Ik had een fijne week, maar wat was ik elke avond moe, uitgeput moe.

Geen puf meer om wat dan ook aan te pakken.

 

Die paar bloesjes die klaar hingen om even te strijken...die bleven hangen, het eten werd zo mogelijk nog simpeler en aan breien kwam ik niet eens toe.

Er was ook nog even wat ongerustheid over het babymeisje ( ouders wachten nog op een uitslag), wat mij ook nog doorwaakte nachten bezorgde.

En toch mocht ik deze week met veel liefde en plezier afsluiten, met complimenten en een fijn gevoel op zak, reed ik weer naar huis.

Een gezinnetje om te onthouden, en nog vaak aan terug te denken!

 

 

Vandaag ben ik weer vrij.

Al blijf ik in gedachten nog wel even bij dit gezinnetje.

Kan ik dit vestje afwerken, weer iets gezellig koken, die bloesjes strijken en mijn huis weer op orde proberen te krijgen.

En vooral, die lieve mensen die deze week maar niks van mij hoorde , bellen , appen of er even langs gaan.

Want in deze week kwam daar helaas en schandalig genoeg helemaal niks van!

Dus ik heb er zin in in.

In morgen oppassen op mijn inmiddels één jaar oude kleindochter.

In breiwerkjes afmaken en nieuwe starten.

In lekker uitgebreid ( of simpel zoals de vorige week uit de lekker en simpel boekjes) koken.

In tijd hebben voor lieve vrienden en vriendinnen en natuurlijk vooral mijn man, kinderen en kleindochter.

In een fijne vrije week!


Groetjes, en geniet van alle lieve en leuke mensen die je tegen mag komen!

Franca.





 








dinsdag 14 mei 2024

liefde, gezien worden en gelukkig zijn.....


 


 

 

Een foto van een paar weken geleden ( krijg je als je zo lang niet schrijft).

Ooit kreeg ik elk jaar van mijn moeder een prachtige bos paarse seringen uit de tuin met mijn verjaardag.

Inmiddels is het al twintig jaar ( ongelooflijk) geleden dat mijn moeder stierf, en toch komt er elk jaar een boeket seringen op tafel op mijn verjaardag.

Alleen...dit jaar waren de seringen mij te snel af.

Ze waren al ruim voor mijn verjaardag uitgebloeid.

Vandaar deze terugblik.


Mag ik mij even opnieuw voorstellen?

Ik ben die dame die hier al jaren met heel veel plezier blogjes schrijft.

Die altijd wel wat kleins te vertellen heeft over huis en haard ( en tuin).

Over boeken die ik lees, gerechtjes die ik maak en kleine simpele handwerkjes.

Vaak ineens heel snel gemaakt , als er een week voor een verjaardag een wens uitgesproken word...deze in grijs, de laatste in een lief kleurtje .


Het laatste jaar ging ik twijfelen.

Niet alleen over het blog, over bijna alles in mijn leven ( uitgezonderd mijn man, die blijft mijn rots  ).

Kijk maar naar welke boeken ik hier leende van de bieb.

Heb je je huishouden toch altijd best onder controle, komt er een verbouwing die blijft steken en dan weet je het even niet meer.

Moet je zoveel ruimen, en blijft er een kamer met zoveel spulletjes over. 

Weg doen is zonde, maar wat dan?

Voorlopig niet naar een kringloopwinkel dacht ik, al had ik niet in de gaten dat ik ook daar zoveel plezier weg nam.....

Maar ook zelfs twijfel over mijn werk...

Doe ik het nog wel goed?

Wat willen de mensen toch allemaal van een kraamverzorgster?

Is dat wel mogelijk?

En de vaders, zo lang thuis en alleen maar moe, zelfs als ik vraag of ze de grote vuilnisbak willen legen, die ik dat vaak uiteindelijk maar zelf omdat ze in bed blijven bij hun vrouw.

Negatief? Ja dat was ik best.

Gelukkig kwamen daar ook weer ( steeds meer) hele leuke gezinnetjes voorbij.

Gezinnetjes die zelfs heel veel meegemaakt hadden , maar de moed zeker niet verloren hadden. 

Een voorbeeld voor mij!

Met gelukkig ook weer rust en blijdschap tijdens het werk!


 

 

Een bak vol briefjes. De briefjes die ik opschrijf vanuit de portal, met adres en bepaalde gegevens. De hele week heb ik die op zak, en daarna gaan ze in een doosje. 

Nu was het doosje vol. En omdat het persoonlijke gegevens zijn, gaan die briefjes niet gewoon in de vuilnisbak, ik versnipper ze.

 Gelukkig heeft mijn man ( omdat er zoveel papier uit het huisje van opa en oma kwam) een papierversnipperaar gekocht.

 Zo werd het zelfs een leuk werkje! Wel steeds ( ik moest ze toch open vouwen) even kijken of ik de gezinnetjes nog herkende. Zo genoot ik gewoon van dit opruimwerkje!