Het Keukenraam

Het Keukenraam
Het Keukenraam

maandag 18 december 2017

wachten, rommelen en een lesje nederigheid

Ontbijt.
Met oude tijdschriften in kerstsfeer.
Lampionnetjes in verschillende fases en een mini potje met bloemenzaad.
Samen met een oud vaasje ( nog van mijn moeder).
Zo simpel, zo fijn om naar te kijken.
Twee oude bloempotten van mijn moeder.
Die vind ik zo niet zo mooi.
Binnenkort een foto van hoe ze geworden zijn...
 Nog meer oude ( kerst) tijdschriften en een paar bijpassende biebboeken.
Je moet wat, al wachtend.
Terwijl buiten de laatste sneeuw nog ligt.
Wacht, maar liefst twee dagen voor er een oproep kwam.
En die kwam een half uur voor de wacht zou stoppen.
Een collega moest eigenlijk eerst maar....... haar kapster zou komen....nooit geweten dat je dan niet naar je werk hoeft te gaan.
Geen probleem voor mij hoor, nu was ik tenminste aan de gang.
 Tot die tijd rommelde ik wat aan in huis.
Dit was een kerstbal ( gekocht voor 50 cent in de kringloopwinkel).
Wat een kunstwerkje zat er om heen!
De witte ( plastic) bal kan gewoon de boom in.
Het kleedje kan op een grote....
of kleine tafel.
Daar had ik ze voor gekocht.
Nog een rommeltje, nog even geen tijd om aan het poppenhuis te werken, maar dat komt nog wel.
En hier ...is een kerstboom dus eigenlijk niet voor...

Foto gemaakt door manlief.
Ik was inmiddels aan het werk.
In twee gezinnetjes ( beide drie uur per dag).
Start in een gezinnetje, paar uurtjes werken, dan naar het andere, drie uurtjes en nog voor een uurtje terug naar het eerste gezin.
Bijzondere gezinnetjes, waar ik veel van leer.
Zoals de vriendelijkheid van het gezinnetje, wat werkelijk helemaal niks heeft.
Ben ik aan het piepen over opruimen en versimpelen.
Ik heb nog veel te leren!

Ik zou zo veel voor ze willen doen, maar willen ze dat dan wel?
En wat kan ik doen, dingen geven?
Ik ben bang dat ze daar niet zo op zitten te wachten.

En dan lees ik van Laura.
Wiens man zeven jaar geleden heel plotseling stierf.
Kleine rekensom , laat zien dat de jongste toen 5 was.
De middelste 12, en de oudste 14.
En dan schrijft ze toch, dat het gelukkig goed met ze gaat.
Diepe buiging!

Voor Laura en haar gezin, voor het gezinnetje waar ik in huis ben, en voor de dame waar ik contact mee heb, die het ( om het zacht uit te drukken) erg moeilijk heeft.

Voor Annemiek haar actie kan ik geld over schrijven , dat is makkelijk.
 http://annemieksmijmeringen.blogspot.nl/

En Annemiek weet precies hoe ze zoiets aan moet pakken.


Bij anderen ligt het een stuk moeilijker.
Soms kun je niet eens iets doen, alleen hun verhaal aan horen.
En met veel respect aan ze denken, een kaarsje aan steken, en gewoon je best doen.
Dat ga ik voor dt gezinnetje nog een dag doen.
En dan los laten.

Ik zei het al, ik moet nog veel leren!

groetjes, Franca.