Het Keukenraam

Het Keukenraam
Het Keukenraam

vrijdag 1 december 2017

ergens tussen te veel rommel en minimalisme

Het begon als een heel gewone dag.
Wat opruimen en rommelen, ik verwacht bezoek.
Nog twee leuke zelfgemaakte ( niet door mij) kerstballen.
Gehaakte deze keer.
En een boekje van Judith O'Reilly.
Haar eerste ( Nederlands talige ) boek : de stad uit heb ik zelfs al meerdere keren gelezen.
Leuk, grappig maar met een serieuze ondertoon.

Dit boekje grijpt me nog niet echt, maar ik probeer het nog even.
Zon op de boekenkast.
Mijn eigen gezellige maar wel hele volle boekenkast ( met het breiwerkje hoog op de kast i.v.m. Karel zijn voorliefde voor garen).
Bij Gerlinde las ik weer eens over minimalisme:
 https://inhethogenoorden.wordpress.com/2017/11/21/de-leukste-boeken-over-minimalisme/
En in de krant over een ander boek:
 https://www.nrc.nl/nieuws/2017/10/16/laat-het-niet-aan-de-familie-over-13420248-a1577344

 Döstädning heet dat in het Zweeds.
Opruimen voor je dood gaat, maar je kunt het ook voor anderen doen.
Ik deed het toen mijn ouders naar het bejaardenhuis verhuisde, en nog een keer toen mijn vader ( een jaar nadat mijn moeder overleden was) naar het verpleeghuis ging.
En later ( maar dat was met een neef en een paar nichtjes ) , ruimde we het huis leeg van een vrijgezelle tante die naar het bejaardenhuis ging.

Neem daarbij het gegeven dat er een behoorlijke verbouwing aan zit te komen omdat er een kind ( op zichzelf) ,maar wel in huis komt wonen...
En ik besloot me toch maar eens in het minimalisme te verdiepen.

Boeken ( aangeraden door Gerlinde en wat ik nog meer zag) gehaald in de bieb...
-Francine Jay: Gelukkig met minder.
-Joshua Becker: Meer door minder.
- Els Jacobs: Aan de slag met de huishoudcoach.

Tja en dan krijg je een mailtje...
Met een super lief aanbod....
Of ik ( zomaar gratis en voor niks) een echt heel mooi poppenhuis wilde...
Met nog wat spulletjes er zomaar bij, 20 jaar lang, ijverig bewaard, in de hoop het ooit in te gaan richten, maar het was er nooit van gekomen.
En nu op leeftijd en naar een kleiner appartement verhuisd, ging haar dochter opruimen.
En dacht daarbij aan mij...
Ik heb het poppenhuis niet aangenomen...met pijn in het hart, want het is prachtig.
Later kwam er weer een mailtje, of ik dan misschien wel de spulletjes.... en ja toen ging ik toch overstag.
Maar zeg nou zelf:

Hoe leuk is dit?
Een meubelpakketje al in elkaar gezet,
Twee van slaapkamertje die nog in elkaar gezet kunnen worden, stofjes en behangetjes en zelfs prachtige miniatuurtjes.

 Zelfs een mooi boek met heel veel ideeën , hoe je op een simpele manier zelf iets kunt maken voor het poppenhuis.
Ik ben er oprecht heel erg blij mee!
Al ik het mag wil ik de gulle gever graag noemen, maar ik wacht even op een akkoord.
 En intussen staat daar mijn poppenhuis.
Twee kamertjes ( keuken en badkamer) zijn min of meer ingericht.
De vloeren liggen nog los omdat er nog draad voor de lampjes in moet.
Om dezelfde reden hangt er nog niks aan de muur.
Het dak moet nog afgewerkt worden en de muren geschilderd, om over raamkozijnen ( zitten er echt ook bij) nog maar niet te spreken.
Maar ja, na het werk kan ik geen pap meer zeggen.
Als ik vrij ben doe ik ( te veel) andere dingen, en kom ik ook niet altijd er aan toe om aan het poppenhuis te werken.
 Dan komt er een vriendin langs op de koffie met een doosje: misschien heb jij hier iets aan....
Moraal van dit verhaal..
Ik vind het echt een mooie hobby, vind het super lief dat mensen iets aan me willen geven, en eerlijk gezegd zou het zomaar kunnen dat ik ooit ( wie weet als ik niet meer werk) nog een tweede poppenhuis in ga richten.
Ook Roos haar aanbod is super lief, maar ik twijfel of ik het aan zal nemen, snap je dat Roos?

En dat minimalisme, het is voor mij niet weggelegd.
Maar het döstädning ( geen idee hoe je het uitspreekt), dat zie ik wel zitten.
Dan denk ik aan mijn vrijgezelle tante.
Toen we haar huis leeg gingen halen had ze ( ze had echt wel in de gaten dat haar geheugen haar in de steek begon te laten), zelf al heel veel opgeruimd.
Veel weggedaan en veel weggegeven.
Haar persoonlijke dingen als brieven e.d. waren weg, en op zolder stond alleen nog een doos met kerstspullen...
Zo je huis aan de volgende generatie overlaten is fijn.

Opruimen is ook voor mij nodig, liefhebber van de kringloopwinkel als ik ben, zie ik vaak in dingen nog iets moois, maar het moet niet te gek worden.
Wetend hoe slecht ik in opruimen ben, heb ik dochters hulp ingeroepen: ik maak schoon bij jou, jij ruimt bij mij.
En dat blijkt zomaar een prima deal te zijn!

Inmiddels is er een kast leeg!
En zijn we in de hal gestart ( binnenkort gaan we ook daar een kast helemaal leeg maken, omdat we die ruimte nodig hebben).
Dus toen ik deze prachtige stapel tegenkwam bij de kringloopwinkel , kon ik die zomaar mee nemen.
Hoe tegengesteld dat ook klinkt.
Tijdschriften kosten daar 15 eurocent.
!3 keer is ...heel veel leesplezier voor 1,95 euro.
De stapel blijft in de huiskamer tot ik alles gelezen heb, en gaat dan naar dochterlief.
Korte metten!

De kalender kon ik voor dat prijsje ook niet laten liggen ( hij is brand nieuw), en dat kan zomaar een leuk cadeautje worden.
Het blijft schipperen.
Ik had mezelf wat kringlooptijdschriften beloofd ( na een moeilijke bezoekje van familie, dat er iemand misschien al op korte termijn naar een verpleeghuis zou gaan..).
Deze grote stapel lag niet in de planning, maar gaat dit weekend nog weg.
Heb ik toch fijn gelezen...

Nu aan de slag, de pipowagen voor verwarmen, het bed in de bedstee opmaken, koffie en wat lekkere dingen voor het ontbijt klaarzetten in de pipowagen.
Ruimte en tijd voor lieve mensen maken, daar gaat het om!

Lieve groetjes, Franca.